மூலப்பாடல் — முழுவதும்
அறம், பாவம், என்னும் அரும் கயிற்றால் கட்டி,
புறம் தோல் போர்த்து, எங்கும் புழு அழுக்கு மூடி,
மலம் சோரும் ஒன்பது வாயில் குடிலை
மலங்க, புலன் ஐந்தும் வஞ்சனையைச் செய்ய,
இன்று நாம் பேசும் தமிழில் முழுப் பொருள்
“என் முந்தைய செயல்களின் நல்வினை–தீவினை என்ற இருவகை கர்மப் பந்தங்களால் கட்டப்பட்டு, வெளியே தோலால் மூடப்பட்ட இந்த உடலில் வாழ்கிறேன். இந்த உடலில் பல கழிவுகள் உண்டாகின்றன; ஒன்பது வாயில்களைக் கொண்ட ஒரு நிலையற்ற குடிலைப் போல இது இருக்கிறது. அதற்குள் கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, தோல் ஆகிய ஐம்புலன்களும் தரும் அனுபவங்களில் மயங்கி மனம் தடுமாறுகிறது.”
இன்னும் பேசும் தமிழில்
“நம்ம body அழகாக dress பண்ணிக்கலாம். Perfume போடலாம். Photo எடுக்கலாம். ஆனா இந்த உடல் நிரந்தரமானது இல்லை. அதுக்குள்ள ஆசை, உணர்ச்சி, புலன்கள் எல்லாம் நம்மை எங்கெங்கோ இழுக்குது. அதோடு பழைய செயல்களின் consequences-உம் நம்மை கட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன” என்பதே மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிகப் பார்வை.
இந்தப் பகுதியின் heart:
“நான் உடலை வைத்திருக்கிறேன்; ஆனால் உடலும் புலன்களும் என்னையே ஆள ஆரம்பித்துவிட்டால்?” 1. “அறம், பாவம், என்னும் அரும் கயிற்றால் கட்டி”
இந்த வரி முதலில் கேட்கும்போது ஒரு பெரிய கேள்வி வருகிறது.
பாவம் கட்டும் — புரிகிறது.
ஆனால்:
அறம் எப்படி கயிறாகும்?
நல்லது செய்வதும் பந்தமா?
இதுதான் சைவ சித்தாந்தத்தின் நுண்ணிய point.
“அறம்” மற்றும் “பாவம்”
இங்கே:
அறம் → நல்வினை / புண்ணியம்
பாவம் → தீவினை
மரபு உரையில் இரண்டுமே கன்ம மலம் என்ற பெரிய வினைப்பந்தத்துக்குள் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.
ஆனால் இதன் பொருள்:
❌ “நல்லதும் கெட்டதும் ஒன்றுதான்”
அல்ல.
நல்ல செயலும் தீய செயலும் ethical level-ல் ஒன்றல்ல.
அவற்றின் விளைவுகளும் ஒன்றல்ல.
ஆன்மிகப் பார்வையில் point என்னவென்றால்:
செயலின் பலனைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும்வரை வினைச் சுழற்சி தொடர்கிறது. Gold Chain vs Iron Chain — ஒரு analogy
ஒரு மனிதனை iron chain-ஆல் கட்டினார்கள்.
இன்னொருவரை gold chain-ஆல் கட்டினார்கள்.
எது அழகு?
Gold.
எது expensive?
Gold.
ஆனால் freedom angle-ல்?
இரண்டிலும் இன்னும் “கட்டு” இருக்கிறது.
இதை வைத்து:
அறம் = gold chain, பாவம் = iron chain
என்று ஒரு பழைய philosophical analogy-ஆக புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஆனால் முக்கியமாக:
இதனால் அறம் செய்ய வேண்டாம் என்று மாணிக்கவாசகர் சொல்லவில்லை.
மாறாக, அகந்தை மற்றும் பலன்பற்று இல்லாத உயர்ந்த நிலையை நோக்கிய ஆன்மிகப் பயணம் பற்றிய கருத்து இது.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
ஒருவர் ஏழைகளுக்கு உதவுகிறார்.
Version 1
“அவர்கள் கஷ்டப்படுகிறார்கள்; என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன்.”
Version 2
அதே உதவி.
ஆனால் மனதில்:
“எல்லாரும் என்னைப் பாராட்டணும்.”
“Photo எடு.”
“Post பண்ணு.”
“நான் எவ்வளவு பெரிய நல்லவன் தெரியுமா?”
Action நல்லது.
ஆனால் ego என்ன செய்தது?
நல்ல செயலையே புதிய identity-ஆகப் பற்றிக்கொண்டது.
இங்கே மாணிக்கவாசகரின் வரி நமக்குக் கேட்கும் ஆழமான கேள்வி:
“நான் நல்லது செய்கிறேனா? அல்லது ‘நான் நல்லவன்’ என்ற அகந்தையை உருவாக்குகிறேனா?”
உளவியல் தொடர்பு
பொது அறிவியல் கருத்துநம்முடைய நடத்தைக்கு reward முக்கியமானது.
Recognition, praise, status போன்றவை behaviour-ஐ reinforce செய்யலாம்.
அது தவறு என்று அர்த்தமில்லை.
ஆனால்:
“எல்லா நல்ல செயலுக்கும் வெளிப்புற approval தேவை”
என்ற pattern உருவானால்?
மனிதன் value-க்காக வாழாமல்,
validation-க்காக வாழ ஆரம்பிக்கலாம்.
அதனால் practical level-ல்
Good action + attachment to recognition
இரண்டையும் பிரித்துப் பார்க்க இந்த வரி நம்மைத் தூண்டுகிறது.
2. “புறம் தோல் போர்த்து, எங்கும் புழு அழுக்கு மூடி”
இது மிகவும் strong imagery.
மாணிக்கவாசகர் body-ஐ romanticize செய்யவில்லை.
வெளியே?
தோல்.
உள்ளே?
இரத்தம், திசுக்கள், கழிவுகள், உயிரியல் செயல்கள்.
இதைக் கொண்டு அவர் கேட்பது:
“வெளிப்புற அழகையே முழு உண்மை என்று ஏன் நினைக்கிறாய்?” ஆனால் முக்கியமான clarification
இந்த வரியை:
“உடல் அருவருப்பானது; உடலை வெறுக்க வேண்டும்”
என்று புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.
திருவாசகத்தின் focus:
Body hatred அல்ல — body attachment-ஐ உடைத்தல்.
உடல்:
வாழ்வதற்கான கருவி.
அதை:
பாதுகாக்க வேண்டும்.
சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டும்.
ஆரோக்கியமாக வைத்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால்:
“இதுதான் நிரந்தரமான நான்”
என்று முழுமையாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டாம் என்பதே ஆன்மிகத் திசை.
Modern Biology Connection — Microbiome இங்கு வரும் “புழு” என்பதை modern microbes என்று மொழிபெயர்த்துவிடக் கூடாது. அது பாடலின் பாரம்பரிய உடல்-நிலையாமை imagery. இருப்பினும், modern biology மனித உடல் sterile object அல்ல என்று காட்டுகிறது: skin மற்றும் intestine உட்பட பல பகுதிகளில் பல்வேறு microbial communities இயல்பாக வாழ்கின்றன. அவற்றில் பல உடலின் இயல்பான செயல்பாடுகளோடும் தொடர்புடையவை.
அதனால்:
❌ “மாணிக்கவாசகர் microbiome கண்டுபிடித்துவிட்டார்”
என்று சொல்ல முடியாது.
✅ “மனித உடல் வெளியில் தோன்றுவது போல simple, sealed object அல்ல”
என்ற modern biological observation-ஐ ஒரு loose comparison-ஆகப் பயன்படுத்தலாம்.
ஒரு simple example
Apple phone.
வெளியே:
Beautiful glass.
Premium body.
Inside open செய்தால்?
Battery.
Circuits.
Wires.
Heat.
Components.
அதனால் phone ugly ஆகிவிட்டதா?
இல்லை.
அதன் வெளித்தோற்றம் மட்டும் முழு reality அல்ல.
அதேபோல்:
நமது skin appearance மட்டும்:
“முழு மனிதன்”
அல்ல.
இன்று Social Media Connection
Instagram உலகம்:
Skin smooth.
Face perfect.
Body perfect.
Filter.
Lighting.
Editing.
இதனால் ஒரு young person:
“அப்படித்தான் எல்லோரும் இருக்கிறார்கள்; நான் மட்டும் imperfect.”
என்று நினைக்கலாம்.
இந்த வரி 21ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு brutal reminder:
“தோற்றம் = முழு உண்மை அல்ல.” 3. “மலம் சோரும் ஒன்பது வாயில் குடிலை”
இது மிகவும் பிரபலமான spiritual body metaphor.
உடல் = குடில்.
அதாவது:
நான் ≠ குடில்.
நான் இப்போது இந்தக் குடிலில் வாழ்கிறேன் என்ற ஆன்மிகப் பார்வை.
“ஒன்பது வாயில்” என்ன?
பாரம்பரிய உரை இவற்றை:
2 கண்கள்
2 காதுகள்
2 நாசித்துவாரங்கள்
1 வாய்
1 கருவாய்
1 எருவாய்
என்று ஒன்பதாகக் கணக்கிடுகிறது.
இது ஒரு பாரம்பரிய ஆன்மிக உடல் enumeration. இதை modern medical anatomy-யின் comprehensive list of all anatomical openings என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.
ஏன் “குடில்”?
ஒரு house எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
Windows.
Doors.
Ventilation.
Input வருகிறது.
Output செல்கிறது.
நமது உடலிலும்:
Light → eyes.
Sound → ears.
Smell → nose.
Food → mouth.
Waste → வெளியே.
அதனால் body-ஐ:
பல வாயில்களுடைய dwelling
என்று poetically பார்க்கிறார்.
ஆனால் மிகப் பெரிய spiritual question
ஒரு வீட்டில் வாழ்கிறவன்:
“இந்த வீடுதான் நான்.”
என்று சொல்வானா?
“இது என் வீடு.”
என்றுதான் சொல்வான்.
அதே analogy-யை ஆன்மிகத்தில்:
“இது என் உடல்.”
அப்படியானால்:
“இந்த உடலை ‘என்’ என்று சொல்லும் நான் யார்?”
என்ற deeper question எழுகிறது.
இதுதான் பல இந்திய ஆன்மிக மரபுகளில் வரும் self-inquiry-க்கு கதவு.
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
ஒரு school bag.
Bag-ல்:
Books.
Pencil.
Bottle.
Lunch box.
Bag பழுதானால்?
Student அழிந்துவிட்டானா?
இல்லை.
Bag:
Student பயன்படுத்தும் ஒன்று.
இதுபோல குழந்தைக்கு:
“உடல் மிகவும் முக்கியம். ஆனால் ‘உடல் மட்டும் தான் நான்’ என்ற கேள்வியை ஆன்மிகம் ஆராய்கிறது.”
என்று சொல்லலாம்.
4. “மலங்க, புலன் ஐந்தும் வஞ்சனையைச் செய்ய”
இங்கே மாணிக்கவாசகர் நேராக psychology-க்கு அருகில் வரும் ஒரு அனுபவத்தைப் பேசுகிறார்.
ஐம்புலன்கள்
பாரம்பரியமாக:
கண் → பார்வை
காது → ஒலி
மூக்கு → மணம்
நாக்கு → சுவை
தோல் → தொடுதல்
ஆனால் ஏன் “வஞ்சனை”?
கண் நம்மை ஏமாற்றுகிறதா?
காது பொய் சொல்கிறதா?
அப்படி literal-ஆக அல்ல.
புலன்களால் கிடைக்கும் experience-ஐ நாம் final truth என்று எடுத்துக்கொண்டால் மயக்கம் ஏற்படலாம்.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
சில optical illusions-ல்:
இரண்டு lines ஒரே length.
ஆனால் ஒன்று பெரியதாகத் தோன்றும்.
Eyes broken?
இல்லை.
Brain broken?
இல்லை.
Perception என்பது raw input-ஐ copy செய்வது மட்டும் அல்ல.
Context மற்றும் processing-உம் perception-ஐ பாதிக்கின்றன.
Multisensory research-ல் கூட visual மற்றும் auditory information conflict ஆகும்போது, உதாரணமாக McGurk effect-ல், ஒருவர் உண்மையில் வழங்கப்பட்ட sound-இலிருந்து வேறுபட்ட speech sound-ஐ perceive செய்யலாம். Attention எந்த sensory information மேலதிக processing பெறுகிறது என்பதையும் பாதிக்கிறது.
இதுதான் மிகப் பெரிய modern bridge
மாணிக்கவாசகர்:
“புலன் ஐந்தும் வஞ்சனையைச் செய்ய”
என்கிறார்.
அறிவியல் தொடர்பு
பொது அறிவியல் கருத்து“Perception is not a perfect one-to-one copy of the external world.”
என்பதை பல experimental situations-ல் காட்டுகிறது.
ஆனால்:
இவை ஒன்றே அல்ல.
திருவாசகத்தின் “வஞ்சனை” என்பது புலனின்பத்தில் மயங்கி ஆன்மிக உண்மையை மறத்தல் என்ற பெரிய context-ல் வருகிறது. மரபு உரையும் புலன்களால் பெறும் இன்பம் நிலையற்றது; முதலில் இன்பமாகத் தோன்றி பின்னர் துன்பத்துக்கும் வழிவகுக்கலாம் என்ற ஆன்மிக விளக்கத்தைத் தருகிறது.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
நாக்கு சொல்கிறது:
“இன்னும் cake சாப்பிடு.”
Taste?
Excellent.
ஆனால் உடல்:
“போதும்.”
என்று signalling செய்யலாம்.
நாம் taste மட்டும் follow செய்தால்?
Short-term pleasure.
Long-term consequence இருக்கலாம்.
இங்கே:
நாக்கு evil அல்ல.
Problem:
ஒரு sensory signal-ஐ மட்டுமே முழு decision-maker ஆக்குவது.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
கண்:
“இந்த video interesting.”
அடுத்த video:
“இதுவும் interesting.”
அடுத்தது.
அடுத்தது.
நீங்கள்:
“5 minutes reels பார்க்கிறேன்.”
Phone கீழே வைத்தபோது:
45 minutes.
😄
Eyes bad?
இல்லை.
Videos evil?
அவசியமில்லை.
ஆனால்:
Attention captured. Time perception குறைந்து போகலாம். Goal மறந்து போகலாம்.
இதுதான் “புலன் → attention → desire → behaviour” என்ற modern-life chain.
“வஞ்சனை” என்றால் புலன்களை அழிக்க வேண்டுமா? இல்லை.
கண்ணை மூடிவிடு.
காதை அடைத்துக்கொள்.
Taste வேண்டாம்.
என்பது practical lesson அல்ல.
மாறாக:
புலன்கள் servants ஆக இருக்கட்டும்; masters ஆக வேண்டாம்.
Eye gives information.
Ear gives information.
Tongue gives information.
Skin gives information.
Nose gives information.
Decision யார் எடுக்க வேண்டும்?
விழிப்புணர்வுள்ள மனம். ஒரு Car Analogy
Car-ல் dashboard இருக்கிறது.
Speedometer.
Fuel indicator.
Temperature.
Warning lights.
அவை useful.
ஆனால் dashboard:
steering wheel பிடிக்குமா?
இல்லை.
ஐம்புலன்கள்:
Dashboard.
Mind:
Processing centre.
Awareness / wisdom:
Driver என்ற analogy-யாகக் கொள்ளலாம்.
Driver தூங்கினால்?
Dashboard மட்டும் car-ஐ காப்பாற்றாது.
“அறம்–பாவம்” முதல் “ஐம்புலன்” வரை Hidden Structure
மாணிக்கவாசகர் என்ன செய்கிறார் என்று பாருங்கள்:
1. Past
அறம்–பாவம் / வினை
முந்தைய செயல்களின் பந்தம்.
↓
2. Present vehicle
உடல்
↓
3. Openings
ஒன்பது வாயில்கள்
↓
4. Input system
ஐம்புலன்கள்
↓
5. Result
மலங்குதல் — மனம் குழம்புதல்
அதாவது:
Past conditioning → Body → Senses → Desire → Confusion
அடுத்த வரியில்தான் இதன் climax:
“விலங்கு மனத்தால்…”
மனம் இறைவனை விட்டு விலகிச் செல்லும் நிலைக்கு மாணிக்கவாசகர் வருகிறார்.
மிக முக்கியமான Psychology Lesson
பொது அறிவியல் கருத்துநாம் நினைப்பது:
“நான் என்ன பார்க்கிறேனோ அதைத்தான் விரும்புகிறேன்.”
ஆனால் நடைமுறையில்:
எதை தொடர்ந்து பார்க்கிறோம்,
எதை தொடர்ந்து கேட்கிறோம்,
எந்த environment-ல் இருக்கிறோம்,
எது நம் attention-ஐ பிடிக்கிறது என்பவை நம் thoughts மற்றும் choices-க்கு context உருவாக்கலாம். Attention பல sensory inputs-இல் எவை மேலதிக processing பெறுகின்றன என்பதைத் தேர்வு செய்யும் முக்கிய அமைப்பாக ஆய்வுகளில் விவரிக்கப்படுகிறது.
அதனால் environment design முக்கியம்.
Exam படிக்கும் மாணவர் Example
Student சொல்கிறான்:
“எனக்கு concentration இல்லை.”
Table:
Phone.
Notifications ON.
TV ON.
YouTube tab.
WhatsApp web.
Instagram.
Book மட்டும் centre-ல்.
😄
பிறகு:
“Mind control ஆக மாட்டேங்குது.”
மாணிக்கவாசகரின் language-ல் ஒரு practical lesson:
“புலன்கள் என்ன feed பெறுகின்றன என்பதை முதலில் கவனி.” ஐம்புலன் இல்லாமல் வாழ்க்கை முடியுமா?
முடியாது.
அதனால் திருவாசகத்தின் message:
Sensory experience itself = sin
அல்ல.
பிரச்சனை:
sensory experience-ல் முழுவதும் மயங்கி deeper truth-ஐ மறத்தல். ஒரு மிக ஆழமான Question
கண்:
“அழகு.”
Mind:
“எனக்கு வேண்டும்.”
Social comparison:
“அவரிடம் இருக்கிறது.”
Ego:
“எனக்கும் இருக்க வேண்டும்.”
Action:
“எப்படியாவது வாங்க வேண்டும்.”
இங்கே ஒரு visual input எப்படி முழு behavioural chain ஆகிறது என்று பாருங்கள்.
அதனால் spiritual discipline என்பது:
Input-ஐ வெறுப்பது அல்ல; input மற்றும் action இடையில் விழிப்புணர்வை கொண்டு வருவது. Science எங்கே? Spirituality எங்கே?
உளவியல் தொடர்பு
பொது அறிவியல் கருத்துHuman perception sensory signals, attention மற்றும் multisensory integration போன்ற processes-ஆல் உருவாகிறது; சில experimental illusions perception raw stimulus-உடன் எப்போதும் நேரடி one-to-one match அல்ல என்பதை காட்டுகின்றன.
மூன்று நிலைப் பொருள்
நான் பார்க்கிறேன் என்பதால்:
அதை வாங்க வேண்டியதில்லை.
நான் கேட்கிறேன் என்பதால்:
அதை நம்ப வேண்டியதில்லை.
நான் taste விரும்புகிறேன் என்பதால்:
அதை unlimited-ஆகத் தொடர வேண்டியதில்லை.
Sensation ≠ Command.
மூன்று நிலைப் பொருள்
மரபு சைவ விளக்கத்தில் உயிர் கன்மப் பந்தத்தால் உடலோடு இணைந்து, ஐம்புலன்களின் நிலையற்ற இன்பங்களில் மயங்கி இறைநினைவிலிருந்து விலகுகிறது. இதையே “அறம் பாவம் என்னும் அருங்கயிறு”, “ஒன்பது வாயில் குடில்”, “புலன் ஐந்தும் வஞ்சனை” என்ற உருவகங்களில் மாணிக்கவாசகர் பாடுகிறார்.
இந்தப் பாடல் Body-Shaming அல்ல
இதை மிகவும் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
மாணிக்கவாசகர்:
“உன் body ugly; hate it.”
என்று modern body-shaming message தரவில்லை.
அவருடைய கேள்வி:
“நிலையற்ற உடலை நிரந்தர identity என்று ஏன் பற்றிக்கொள்கிறாய்?”
உடலுக்கு care தேவை.
ஆனால்:
Care ≠ Attachment. உடலைப் பாதுகாப்பது வேறு. உடலே நான் என்று அகந்தையுடன் பற்றுவது வேறு.
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
ஒரு குழந்தைக்கு ஒரு புதிய cycle வாங்கிக் கொடுக்கிறார்கள்.
அது மிகவும் பிடிக்கும்.
தினமும் clean செய்கிறது.
Care செய்கிறது.
அது நல்லது.
ஆனால் ஒருநாள் cycle scratch ஆனதும்:
“என் வாழ்க்கையே முடிஞ்சுடுச்சு!”
என்று அழுகிறது.
அப்போது அப்பா சொல்கிறார்:
“Cycle உன்னுடையது. நீ cycle அல்ல.”
அதேபோல ஒரு spiritual analogy:
Body is precious. But the question “Am I only this body?” goes deeper. இன்றைய வாழ்க்கையில் இந்தப் பாடலை எப்படி பயன்படுத்தலாம்?
ஒரு பொருள் வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தால்:
“Need-ஆ? sensory attraction-ஆ?”
ஒருவர் social media-ல் perfect-ஆகத் தெரிந்தால்:
“நான் surface மட்டும் பார்க்கிறேனா?”
Praise கிடைத்தால்:
“நல்லதைத் தொடர்கிறேனா, praise-ஐத் தேடுகிறேனா?”
Food / entertainment / phone:
“நான் இதைப் பயன்படுத்துகிறேனா, இது என்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?”
கண்ணால் பார்த்த ஒன்றைப் பற்றி:
“Perception முழு reality-ஆ?” இந்தப் பகுதியின் மிகப் பெரிய Lesson
மனிதனுக்கு புலன்கள் பிரச்சனை அல்ல.
புலன்களின் பின்னால் கேள்வியின்றி ஓடும் மனம்தான் பிரச்சனையாக முடியும்.
கண் ஒரு image தருகிறது.
அடுத்தது?
Mind meaning கொடுக்கிறது.
அடுத்தது?
Desire உருவாகலாம்.
அடுத்தது?
Behaviour.
அதனால் transformation-ன் இடம் எங்கே?
Sensation மற்றும் reaction நடுவில்.
அங்கே:
Awareness.
இந்தப் பகுதியின் சூத்திரம்
வினை
பந்தம்
உடல்
ஒன்பது வாயில்
ஐம்புலன்
ஆசை / மயக்கம்
மனக்குழப்பம்
Karma
Body
Senses
Attachment
Confusion
ஆழமான உணர்வு
“உலகத்தை அறிய புலன்கள் அவசியம்; ஆனால் புலன்கள் காட்டும் ஒவ்வொரு காட்சியையும் இறுதி உண்மை என்றும், எழும் ஒவ்வொரு ஆசையையும் கட்டளை என்றும் எடுத்துக்கொண்டால் மனம் வஞ்சிக்கப்படுகிறது.”
இன்னும் ஆழமாக:
“உடல் என் குடில்; அது நான் முழுவதும் அல்ல. புலன்கள் என் ஜன்னல்கள்; அவை என் எஜமானர்கள் அல்ல. செயல் என் பொறுப்பு; அதன் பலனே என் அடையாளம் அல்ல.”
ஒரு வரி நினைவுச் சுருக்கம்
“புலன்கள் உலகைக் காட்டட்டும்; வாழ்க்கையின் direction-ஐ அவை தீர்மானிக்க விடாதே.”
சுய சிந்தனைக் கேள்வி
“இன்று என் முடிவுகளில் எவ்வளவு பகுதியை நான் விழிப்புணர்வுடன் தேர்வு செய்கிறேன்; எவ்வளவு பகுதியை பார்த்தது, கேட்டது, ஆசைப்பட்டது உடனே இழுத்துச் செல்கிறது?”
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்