ஆதியனே! அந்தம், நடு, ஆகி, அல்லானே!

ஒரு movie.

Beginning

Title.

Middle

Story.

End

Credits.

ஆனால் அந்த movie-ஐ உருவாக்கிய director?

அவர் movie-ன் first frame-ல் பிறக்கவில்லை.

Credits முடிந்ததும் அவர் அழிந்துவிடவில்லை.

அவர் movie timeline-க்கு காரணமாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

அந்த timeline-க்குள் மட்டும் அடங்குபவர் அல்ல.

இதை இறைவனுக்கு ஒரு perfect proof என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால்:

“ஒரு system-ன் timeline-க்கு காரணமானது, அந்த timeline-ன் ஒரு simple part ஆகவே இருக்க வேண்டியதில்லை”

என்பதைப் புரிய வைக்கும் analogy.

ஒரு குழந்தை ஒரு drawing வரைகிறது.

Drawing-ல்:

சூரிய உதயம்.

மதியம்.

சூரிய அஸ்தமனம்.

Picture-க்குள்:

Morning → Noon → Evening.

ஆனால் அதை வரைந்த குழந்தை?

Picture-ன் morning-ல் பிறக்கவில்லை.

Picture-ன் evening-ல் இறக்கவில்லை.

Drawing time வேறு. Drawer வேறு.

அதேபோல இந்த spiritual analogy:

உலகத்தில் beginning–middle–end இருக்கிறது; இறைவனை அவற்றுக்குள் மட்டும் கட்டிவிட முடியாது.

ஒரு student-க்கு Physics பிடிக்காது.

ஒரு teacher ஒரு experiment காட்டுகிறார்.

Student:

“இது எப்படி நடந்தது?”

என்று கேட்கிறான்.

அந்த ஒரு curiosity:

ஒரு chapter.

ஒரு course.

ஒரு degree.

ஒரு career.

என்று வாழ்க்கையே மாற்றலாம்.

Student later:

“நான் Physics choose பண்ணினேன்.”

என்று சொல்வான்.

ஆனால் பின்னால்:

Physics முதலில் அவனை “ஈர்த்தது” போல ஒரு அனுபவம்.

இதைக் grace-attraction புரியவைக்கும் analogy-ஆகக் கொள்ளலாம்.

“ஆட்கொண்ட” என்றால் அடிமைப்படுத்தினானா?

Modern language-ல் இந்த வார்த்தையை கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இது coercive control அல்ல.

Bhakti context-ல்:

“என் ego-வின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து, இறைவனின் வழியில் வாழும் சரணாகதி நிலைக்கு மாற்றினான்.”

மாணிக்கவாசகருக்கு இது:

Loss of dignity அல்ல.

Highest belonging.

அவர் அதை:

“எந்தை பெருமானே!”

என்ற அன்புச் சொல்லுடன் சேர்க்கிறார்.

3. “கூர்த்த மெய்ஞ்ஞானத்தால் கொண்டு உணர்வார் தம் கருத்தின்…”

இப்போது மாணிக்கவாசகர் மிகப் பெரிய intellectual claim செய்கிறார்.

கூர்த்த

கூர்மையான.

ஆழமாகப் பார்க்கும்.

மெய்ஞ்ஞானம்

உண்மையை அறியும் உயர்ந்த ஞானம்.

கொண்டு உணர்வார் தம் கருத்தின்

அத்தகைய ஞானத்தால் சிந்தித்து உணர முயலும் மனிதர்களின் கருத்திற்கும்…

அடுத்த வரி:

“நோக்கு அரிய.”

அதாவது:

Best possible thinking இருந்தாலும் Infinite-ஐ முழுவதுமாக contain செய்ய முடியாது.

தமிழ் உரை இதை மிகுந்த மெய்ஞ்ஞானத்தால் அறிய முயல்வோரின் மனத்திற்குக் கூட எதிரிட்டு முழுமையாகக் காண அரிதானவன் என்று விளக்குகிறது.

இதன் பொருள் “சிந்திக்காதே” அல்ல

மிக முக்கியம்.

மாணிக்கவாசகர்:

“Reason வேண்டாம்.”

என்று சொல்லவில்லை.

அவர் சொல்வது:

“Reason valuable; ஆனால் reason-ன் capacity unlimited அல்ல.”

இது anti-intellectualism அல்ல.

Intellectual humility.

சென்னையின் map உங்களிடம் இருக்கிறது.

Roads.

Stations.

Areas.

Distances.

மிக useful.

ஆனால்:

Map = Chennai முழு அனுபவமா?

இல்லை.

Map-ல்:

Traffic smell இல்லை.

Heat இல்லை.

People இல்லை.

Sounds இல்லை.

Emotions இல்லை.

Map useful.

ஆனால்:

Representation ≠ Total Reality.

அதேபோல்:

Theory useful.

Words useful.

Philosophy useful.

ஆனால்:

Infinite reality பற்றிய concept = reality itself அல்ல.

ஒரு Carnatic raga.

Beginner:

“Nice song.”

Trained musician:

Raga.

Gamakas.

Shruti.

Laya.

Subtle variations.

ஒரே sound.

ஆனால் perception depth வேறு.

அதனால்:

நுண்மையானதை உணர sensitivity வளர வேண்டும்.

ஒரு room-ல் chair-ஐ:

A இடத்திலிருந்து B-க்கு நகர்த்தலாம்.

ஆனால் room-space-ஐ:

“இந்த corner-லிருந்து அந்த corner-க்கு நடந்து போ”

என்று சொல்ல முடியுமா?

Space object போல நகர்வதில்லை.

இது God = space என்று சொல்லவில்லை.

ஆனால்:

ஒரு category-க்கு பொருந்தும் language, வேறு category-க்கு பொருந்தாமல் இருக்கலாம்

என்ற philosophical analogy.

மனித வாழ்க்கை contrast

நாம்:

பிறக்கிறோம். வளர்கிறோம். சந்திக்கிறோம். பிரிகிறோம். செல்கிறோம். திரும்புகிறோம்.

நமது வாழ்க்கையே:

Arrival + Departure + Union + Separation.

அதனால்தான் attachment அதிகமானபோது pain வரும்.

“இவர் எப்போதும் என்னுடன் இருக்க வேண்டும்.”

“இந்த நிலை எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.”

ஆனால் life:

change.

மாணிக்கவாசகர் அதற்கு மாறான ultimate stability-யை இறைவனில் காண்கிறார்:

“போக்கும் வரவும் புணர்வும் இலா.”

ஒரு fish aquarium-ல் வாழ்கிறது.

Fish கேட்கிறது:

“Water எங்கே?”

மற்றொரு fish:

“நீந்திக்கிட்டு போ. ஒருநாள் கண்டுபிடிப்ப.”

😄

ஆனால் அது ஆரம்பத்திலிருந்தே:

Water-க்குள்.

இது God = water என்று அல்ல.

ஆனால்:

“எல்லா இடத்திலும் உள்ளதாகக் கூறப்படும் ஒன்றை மற்றொரு distant object போல தேடுவதின் paradox”

புரிய உதவும் analogy.

“ஈர்த்து ஆட்கொண்டான்” vs Free Will

ஒரு நல்ல philosophical question வருகிறது:

“அவன் ஈர்த்தால் மனித முயற்சி எங்கே?”

மாணிக்கவாசகரின் பாடலில் இரண்டு விஷயங்களும் வருகின்றன:

அவன் அருள்.

அதே நேரத்தில்:

நான் வணங்குகிறேன்.

நான் உரைக்கிறேன்.

நான் உணர்கிறேன்.

அதனால் இதை:

“மனிதன் ஒன்றுமே செய்ய வேண்டாம்”

என்று புரிந்துகொள்ள முடியாது.

ஒரு analogy:

Sunlight வருகிறது.

ஆனால் window திறப்பதும் முக்கியம்.

Grace + Response.

இரண்டும் spiritual life-ல் ஒன்றோடு ஒன்று பேசுகின்றன.

இந்தப் பகுதியின் மிக ஆழமான Learning Lesson

ஒரு beginner:

“எனக்கு answer வேண்டும்.”

ஒரு mature learner:

“எனக்கு better question வேண்டும்.”

ஒரு deeper thinker:

“என் question itself ஒரு wrong assumption-ல் இருக்கிறதா?”

என்று பார்க்கிறார்.

மாணிக்கவாசகர்:

God எங்கே வந்தார்?

எங்கே போவார்?

என்ற ordinary questions-ஐ:

“போக்கும் வரவும் இல்லாதவன் என்றால் இந்த questions-ஐயே மீண்டும் பார்க்க வேண்டாமா?”

என்ற அளவுக்கு மாற்றுகிறார்.

Knowledge vs Humility

இந்தப் பகுதியில் மிக முக்கியமான வரிசை:

“கூர்த்த மெய்ஞ்ஞானம்”

அதாவது intelligence-ஐ reject செய்யவில்லை.

ஆனால் அடுத்தது:

“நோக்கு அரிய.”

அதாவது:

Deep knowledge → More humility.

இது நாம் முன்பு பார்த்த scientific attitude analogy-க்கும் பொருந்துகிறது:

ஒரு field-ஐ ஆழமாகப் படிக்கும்போது பல unanswered questions இருப்பது இன்னும் தெளிவாகலாம்.