மூலப்பாடல்
ஈசன் அடி போற்றி! எந்தை அடி போற்றி!
தேசன் அடி போற்றி! சிவன் சேவடி போற்றி!
நேயத்தே நின்ற நிமலன் அடி போற்றி!
மாயப் பிறப்பு அறுக்கும் மன்னன் அடி போற்றி!
சீர் ஆர் பெருந்துறை நம் தேவன் அடி போற்றி!
இன்று நாம் பேசும் தமிழில்
இவை சிவபுராணத்தின் அடுத்த ஐந்து அடிகள். தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரையில் தேசன் = ஒளியுருவுடையவன், நிமலன் = மாசற்றவன், மாயப் பிறப்பு அறுக்கும் மன்னன் = நிலையற்ற பிறவியை ஒழிப்பவன், பெருந்துறை தேவன் = திருப்பெருந்துறையில் எழுந்தருளிய இறைவன் என்று விளக்கப்படுகிறது.
முதலில் ஒரு அற்புதமான மாற்றம்
முதல் 5 அடிகளில்:
“வாழ்க!”
6–10 அடிகளில்:
“வெல்க!”
இப்போது 11–15:
“போற்றி!”
இது வெறும் சொல் மாற்றம் அல்ல.
ஒரு beautiful spiritual progression:
வாழ்க → இறைவனுடைய உண்மை நிலைத்திருக்கட்டும்.
வெல்க → அவன் அருள் என்னுள் வெல்லட்டும்.
போற்றி → அந்த அனுபவத்தை உணர்ந்த நான் இப்போது வணங்குகிறேன்.
அதாவது:
Existence → Transformation → Gratitude.
இந்த ஐந்து வரிகளின் centre:
நன்றி + அன்பு + சரணாகதி. 1. “ஈசன் அடி போற்றி!” ஈசன் என்றால்?
எளிமையாக:
இறைவன். ஆள்பவன். அனைத்திற்கும் தலைவன்.
தமிழ் உரை மரபில் “ஈசன்” என்ற சொல்லின் மூலம் இறைவனுடைய தன்னாட்சி / தன்வயத்தன்மை சுட்டப்படுகிறது.
“எல்லாவற்றுக்கும் மேலான இறைவனின் திருவடிகளை வணங்குகிறேன்.”
ஆனால் இதில் ஒரு practical question இருக்கிறது:
“என் வாழ்க்கையை உண்மையில் ஆளுவது யார்?”
நாம்:
“நான் என்னுடைய வாழ்க்கையை control செய்கிறேன்”
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் சில நேரங்களில் நம்மை ஆளுவது:
பயம்,
கோபம்,
பணம்,
பிறர் opinion,
social media,
comparison,
approval,
ego.
அப்படியானால் technically,
நாம் அவற்றின் ஈசனா?
அல்லது
அவைகள்தான் நம்முடைய ஈசனா?
Psychology Connection — What Controls You?
ஒரு மனிதன்:
“எனக்கு Instagram தேவையில்லை.”
என்று சொல்கிறார்.
ஆனால் ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை phone திறக்கிறார்.
அப்போது கேள்வி:
“நீ phone-ஐ பயன்படுத்துகிறாயா?”
அல்லது:
“Phone உன்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?”
இதையே ஆன்மிக மொழியில் இன்னும் ஆழமாக மாணிக்கவாசகர் மாற்றுகிறார்:
“என் ஆசைகளே என்னை ஆள வேண்டாம். என்னை உயர்த்தும் இறை உண்மை என்னை ஆளட்டும்.”
இதுதான்:
“ஈசன் அடி போற்றி.”
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
ஒரு குதிரை வேகமாக ஓடுகிறது.
குதிரை powerful.
ஆனால் direction இல்லாமல் ஓடினால்?
Danger.
Rider reins பிடித்தால்?
அதே power சரியான direction-ல் செல்கிறது.
நம்முடைய:
ஆசை,
energy,
intelligence,
ambition
இவை அனைத்தும் குதிரையைப் போல.
அவற்றிற்கு ஒரு உயர்ந்த direction வேண்டும்.
மாணிக்கவாசகருக்கு அந்த direction:
சிவன். 2. “எந்தை அடி போற்றி!”
இந்த ஒரு சொல்லில் பக்தி மாறிவிடுகிறது.
முதல் சொல்:
“ஈசன்”
அவன் Supreme Lord.
அடுத்த சொல்:
“எந்தை”
என் தந்தை.
இப்போது கவனியுங்கள்:
மிகப்பெரிய பரம்பொருள்
↓
தனிப்பட்ட உறவாகிவிட்டது.
Cosmic → Personal.
இன்று பேசும் தமிழில்
“என்னை அன்புடன் காப்பாற்றும் என் தந்தைபோன்ற இறைவனின் திருவடிகளைப் போற்றுகிறேன்.”
தமிழ் உரையில் “எந்தை” என்ற பெயர் இறைவனின் பேரருளைச் சுட்டுவதாக விளக்கப்படுகிறது.
இன்று பேசும் தமிழில்
“என் அறியாமை இருளை நீக்கும் ஒளியான இறைவனின் திருவடிகளை வணங்குகிறேன்.”
இங்கே “ஒளி” என்பது physical light மட்டும் அல்ல
தமிழ் ஆன்மிக இலக்கியத்தில்:
இருள் → அறியாமை
ஒளி → அறிவு / தெளிவு
என்பது மிகவும் ஆழமான metaphor.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
ஒரு dark room.
உள்ளே:
chair இருக்கிறது.
table இருக்கிறது.
door இருக்கிறது.
எதுவும் புதிதாக உருவாக்க வேண்டியதில்லை.
Light ON செய்ததும்?
ஏற்கெனவே இருந்தவை தெரிகின்றன.
இதுதான் ஒரு beautiful analogy.
ஞானம் பல நேரங்களில்:
புதிதாக ஒரு உலகத்தை உருவாக்குவதில்லை.
அது:
“இருந்த உண்மையை பார்க்கச் செய்கிறது.”
இன்று பேசும் தமிழில்
“நன்மையின் வடிவாக இருக்கும் சிவனுடைய திருவடிகளை நான் வணங்குகிறேன்.”
ஒரு practical question
நாம் இறைவனை வணங்குகிறோம்.
ஆனால் இறைவன் represent செய்யும் qualities?
அவை நம்மிடம் வர வேண்டாமா?
ஒருவர் தினமும்:
“சிவா சிவா”
என்று சொல்கிறார்.
ஆனால்:
கோபம்,
பொய்,
வஞ்சகம்,
பிறரைத் துன்புறுத்துதல்
எல்லாம் தொடர்கிறது.
அப்போது பக்தியின் transformation எங்கே?
மாணிக்கவாசகரின் பாடலை வாழ்க்கையில் கொண்டு வந்தால்:
Worship → Character.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
ஒரு மாணவன் தனது teacher-ஐ மிகவும் மதிக்கிறான்.
Teacher மிகவும் punctual.
மாணவன் தினமும்:
“என் sir super!”
என்று சொல்கிறான்.
ஆனால் தினமும் class-க்கு late.
அப்போது teacher-ஐ admire செய்கிறான்.
ஆனால் teacher-ன் value-ஐ absorb செய்யவில்லை.
உண்மையான admiration:
“அவர் நல்லவர்”
என்று சொல்லுவது மட்டும் அல்ல.
“அவரிடம் உள்ள நல்லது என்னுள் வரட்டும்”
என்பது.
அதேபோல்:
“சிவன் சேவடி போற்றி”
என்பதை,
சிவத்தைப் போற்றுதல் → சிவமான பண்பை வளர்த்தல்
என்ற practical angle-லும்கூட பார்க்கலாம்.
5. “நேயத்தே நின்ற நிமலன் அடி போற்றி!”
இந்த வரி extraordinary.
நேயம்
அன்பு.
நேயத்தே நின்ற
அன்பிலே நிலைத்திருப்பவன்.
நிமலன்
மாசற்றவன் / தூயவன்.
தமிழ் உரை இதை “அடியாரது அன்பின்கண் நிலைத்து நின்ற மாசற்றவன்” என்று விளக்குகிறது.
இன்று பேசும் தமிழில்
“உண்மையான அன்பு இருக்கும் உள்ளத்தில் நிலைத்து நிற்கும் தூய இறைவனின் திருவடிகளை வணங்குகிறேன்.”
இங்கே மாணிக்கவாசகர்:
Temple-ன் address
கொடுக்கவில்லை.
அவர்:
இறைவனின் emotional address கொடுக்கிறார்.
எங்கே?
“நேயத்தே.”
அன்பில்.
மிக எளிய Example
ஒரு வீட்டில்:
AC இருக்கலாம்.
TV இருக்கலாம்.
Luxury sofa இருக்கலாம்.
Car இருக்கலாம்.
ஆனால் குடும்பத்தில் அன்பே இல்லையென்றால்?
அந்த வீடு comfortable இருக்கலாம்.
ஆனால் peaceful home ஆகாது.
மற்றொரு சிறிய வீடு.
பெரிய வசதி இல்லை.
ஆனால்:
ஒருவருக்கொருவர் கவனம்,
அன்பு,
மரியாதை,
உதவி.
அந்த இடத்தில் என்ன இருக்கிறது?
Warmth.
மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிகக் கருத்து:
“இறைவன் அன்பின் இடத்தில் அறியப்படுகிறான்.”
இன்று பேசும் தமிழில்
“நிலையற்ற பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து என்னை விடுவிக்கும் பேரரசனின் திருவடிகளை வணங்குகிறேன்.”
“மாய” என்ற கருத்தை எளிதாகப் புரிந்துகொள்வோம்
நாம் வாழ்க்கையில் permanent என்று நினைக்கும் பல விஷயங்கள்:
உடல்,
பணம்,
பதவி,
அழகு,
வெற்றி,
புகழ்.
இவை எல்லாம் change ஆகின்றன.
ஒரு நாள்:
“இதில்லாமல் நான் வாழ முடியாது.”
என்று சொன்னதை,
10 வருடம் கழித்து:
“அதை நான் இவ்வளவு serious-ஆ எடுத்தேனா?”
என்று நினைக்கலாம்.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
Phone வாங்கும் நாள்:
“Wow! இதுதான்!”
ஒரு மாதம்:
Normal.
ஒரு வருடம்:
“Battery சரியில்லை.”
இரண்டு வருடம்:
“New model வாங்கணும்.”
😂
ஒரு காலத்தில்:
மிக முக்கியமானது.
பிறகு:
சாதாரணம்.
இது pleasure adaptation-ஐ நினைவூட்டும் ஒரு simple example.
மாணிக்கவாசகர் அதைவிட ஆழமாக கேட்கிறார்:
“மாறிக்கொண்டிருக்கும் பொருளில் நிரந்தர நிறைவைத் தேடுகிறாயா?” 7. “சீர் ஆர் பெருந்துறை நம் தேவன் அடி போற்றி!” சீர் ஆர்
சிறப்பு நிறைந்த.
பெருந்துறை
மாணிக்கவாசகரின் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான திருப்பெருந்துறை.
நம் தேவன்
கவனியுங்கள்:
அவர்:
“தேவன்”
என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.
“நம் தேவன்.”
தமிழ் உரையும் இதை சிறப்புப் பொருந்திய திருப்பெருந்துறையில் எழுந்தருளிய நம்முடைய கடவுள் என்று விளக்குகிறது.
இந்த “நம்” மிகவும் powerful
முதல்:
ஈசன்
↓
பிறகு:
எந்தை
↓
இப்போது:
நம் தேவன்
Relationship இன்னும் விரிகிறது.
I → We.
Bhakti தனிப்பட்ட அனுபவமாகத் தொடங்கலாம்.
ஆனால் அது:
“என் கடவுள் மட்டும்”
என்ற ego-வில் முடிவதில்லை.
மாறாக:
Community / shared belonging.
உதாரணம்
“Smoking is harmful.”
என்று ஒரு மனிதனுக்குத் தெரியும்.
Knowledge உள்ளது.
ஆனால் விட முடியவில்லை.
“Anger damages relationships.”
தெரியும்.
ஆனால் கோபப்படுகிறார்.
அதாவது:
Knowing ≠ Becoming.
மாணிக்கவாசகரிடம் இறைவன்:
ஒரு concept இல்லை.
Relationship.
“ஈசன்.”
“எந்தை.”
“நம் தேவன்.”
இந்த emotional relationship தான் பக்தியின் மிக முக்கியமான engine.
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
ஒரு குழந்தை இருட்டான அறைக்குள் செல்கிறது.
பயம்.
அப்பா வருகிறார்.
Light போடுகிறார்.
குழந்தை அமைதியாகிறது.
இந்த ஒரு story-லேயே இந்தப் பாடலின் பல concepts இருக்கின்றன:
அப்பா → எந்தை.
Light → தேசன்.
பயம் குறைதல் → உள்ளத் தெளிவு.
அப்பா அருகில் இருப்பது → relationship.
“என் அப்பா” → belonging.
அதேபோல மாணிக்கவாசகர் இறைவனை வெறும் distant power-ஆகப் பார்க்கவில்லை.
“என் வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்த உறவாக” பார்க்கிறார். ஒரு மிக அழகான கண்டுபிடிப்பு
முதல் பத்து அடிகளில் மாணிக்கவாசகர் பெரும்பாலும்:
அடி
தாள்
கழல்
என்று திருவடியைப் போற்றுகிறார்.
ஏன்?
திருவடி என்பது:
“நான் உயரத்தில் இல்லை.”
என்ற acknowledgement.
அதே நேரத்தில்:
“எனக்கு ஒரு அடித்தளம் கிடைத்துவிட்டது.”
என்ற confidence.
அதனால்தான் சரணாகதி என்பது:
Self-destruction அல்ல.
அது:
Ego-வின் மையத்திலிருந்து Meaning-ன் மையத்திற்குச் செல்லுதல்.
ஆழமான உணர்வு
“இறைவன் வெறும் உலகின் ஈசனாக இருந்தால் அவர் ஒரு தத்துவம்; ‘எந்தை’ ஆனபோது அவர் உறவு; ‘நேயத்தே நின்ற நிமலன்’ ஆனபோது அவர் உள்ள அனுபவம்; ‘நம் தேவன்’ ஆனபோது அந்த அனுபவம் வாழ்க்கையையும் சமூகத்தையும் இணைக்கிறது.”
இன்னும் சுருக்கமாக “அவனை அறிந்தால் ஈசன்; அவனை நம்பினால் எந்தை; அவனை உணர்ந்தால் ஒளி; அவனை நேசித்தால் நிமலன்; அவனிடம் சரணடைந்தால் விடுதலை.”
ஒரு வரி நினைவுச் சுருக்கம்
“இறைவனைப் பார்க்கும் இடம் வெளியுலகம் மட்டும் அல்ல; அன்பு இருக்கும் உள்ளமும் ஆகும்.”
சுய சிந்தனைக் கேள்வி
“என் வாழ்க்கையில் நான் அதிகமாக சேகரிப்பது எது — பொருட்களா, புகழா, அல்லது உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் அன்பா?”
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்