இவை சிவபுராணத்தின் தொடர்ச்சியான அடிகள். முந்தைய “புலன் ஐந்தும் வஞ்சனையைச் செய்ய” என்பதற்குப் பிறகு மனம் இறைவனிடமிருந்து விலகும் நிலை, பின்னர் இறையருளால் அன்பு உருவாகி உள்ளம் உருகும் நிலை எனப் பாடல் நகர்கிறது.
“தூயவனே! ஐம்புலன்களின் இழுப்பினால் உன்னை விட்டு விலகி அலைந்த மனம் கொண்டவன் நான். உன்னோடு ஆழமாகக் கலந்த அன்பினால் மனம் நெகிழ்ந்து உள்ளம் உருகும் உயர்ந்த தன்மைகூட எனக்கு இயல்பாக இல்லை. அப்படிப்பட்ட சிறியவனாகிய எனக்கே அந்த அன்பை நீ அருளினாய். இந்த பூமிக்கே இறங்கி வந்து உன் நீண்ட திருவடிகளை எனக்குக் காட்டினாய். நாயைவிடக் கீழானவனாக என்னை நான் எண்ணிக் கிடந்தபோதும், ஒரு தாயின் கருணையைவிட உயர்ந்த தயையோடு என்னை ஏற்றுக்கொண்ட மெய்ப்பொருளே! மாசற்ற பேரொளியே! மலர்ந்து விளங்கும் ஒளிச்சுடரே!”
“என் மனசு தானாகவே கடவுளை நோக்கி ஓடல. அது உலக விஷயங்களுக்குத்தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்தது. உன்னை நேசிக்கிற அளவுக்குக் கூட எனக்கு உள்ளம் இல்லை. ஆனா அந்த அன்பையே நீ எனக்குக் கொடுத்தாய். நான் உன்னிடம் வர முடியாதபோது, நீயே என்னிடம் வந்தாய்” என்று மாணிக்கவாசகர் சொல்கிறார்.
இதுதான் இந்தப் பகுதியின் heart:
“நான் இறைவனை நோக்கி உயர முடியாதபோது, அருள் என்னை நோக்கி இறங்கியது.”
முந்தைய பகுதியில்:
ஐம்புலன்கள் → மனத்தை இழுக்கின்றன.
இப்போது:
மனம் இறைவனை விட்டு விலகுகிறது ↓ உள்ளத்தில் உண்மையான அன்பே இல்லை ↓ அந்த அன்பையே இறைவன் அருளுகிறான் ↓ அன்பு ஆழமாகிறது ↓ உள்ளம் உருகுகிறது ↓ இறைவன் தானே இறங்கி வந்து வழிகாட்டுகிறான் ↓ தாயினும் பெரிய கருணை
அதாவது:
Wandering → Grace → Love → Inner Melting → Guidance → Compassion 1. “விலங்கு மனத்தால், விமலா! உனக்குக்…”
முதலில் “விலங்கு மனம்” என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இங்கு “விலங்கு” என்பதை வெறும்:
animal mind
என்று எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
பழைய உரைமரபில் இதை:
இறைவனை விட்டு விலகிச் செல்லும் மனம்
என்றும்,
புலன்களின் வஞ்சனையால் கட்டுண்டு அலைகின்ற மனம்
என்றும் விளக்குகின்றனர்.
“என் மனம் என் control-ல் இல்லை; பார்த்தது, கேட்டது, ஆசைப்பட்டது எல்லாவற்றின் பின்னாலும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.”
இதைத்தான் நம் வாழ்க்கையில் நன்றாக பார்க்கலாம்.
காலை meditation செய்யலாம் என்று உட்கார்கிறோம்.
10 seconds:
மூச்சு.
20 seconds:
“Breakfast என்ன?”
30 seconds:
“அவர் reply பண்ணலையே.”
40 seconds:
“Tomorrow என்ன meeting?”
50 seconds:
“Phone check பண்ணலாமா?”
😄
Body ஒரே இடத்தில்.
Mind பல இடங்களில்.
Mind-wandering மனித மனத்தின் பொதுவான நிகழ்வு. Killingsworth மற்றும் Gilbert நடத்திய experience-sampling ஆய்வில், participants தாங்கள் செய்கிற தற்போதைய செயலிலிருந்து வேறு விஷயங்களைப் பற்றி அடிக்கடி சிந்தித்ததாகக் கண்டனர்; அந்த ஆய்வில் mind-wandering பொதுவாகக் குறைந்த subjective happiness-உடன் தொடர்புடையதாகவும் இருந்தது.
ஆனால் இதை:
❌ “விலங்கு மனம் = neuroscientific mind-wandering”
என்று சொல்லக்கூடாது.
மாணிக்கவாசகரின் concern:
மனம் இறைநினைவிலிருந்து விலகுதல்.
Attention தற்போதைய task-இலிருந்து விலகுதல்.
இவை வேறு frameworks.
ஒரு நாய் leash இல்லாமல் ஓடுகிறது என்று imagine செய்யுங்கள்.
ஒரு smell.
அங்கே ஓடும்.
ஒரு sound.
இந்தப் பக்கம்.
ஒரு மனிதன்.
அடுத்த பக்கம்.
இதை மனத்திற்கு ஒரு analogy-ஆகப் பாருங்கள்:
Sight
→ mind goes.
Sound
→ mind goes.
Memory
→ mind goes.
Desire
→ mind goes.
அதனால் spiritual practice-ன் முதல் சவால்:
“மனத்தை எங்கே வைக்கிறேன்?” 2. “கலந்த அன்பு ஆகி, கசிந்து உள் உருகும்”
இந்த வரி மிகவும் அழகானது.
மாணிக்கவாசகர்:
“God-ஐ like செய்கிறேன்”
என்று சொல்லவில்லை.
“கலந்த அன்பு.” “கலந்த அன்பு” என்றால்?
வெளியில் நின்று பார்த்த admiration அல்ல.
அன்பு:
எண்ணத்தோடு கலக்கிறது.
உணர்ச்சியோடு கலக்கிறது.
வாழ்க்கையோடு கலக்கிறது.
Separation குறைகிறது.
முன்பு:
“நான் இங்கே; இறைவன் அங்கே.”
இப்போது:
“அன்பில் இரண்டும் நெருங்குகின்றன.” “கசிந்து உள் உருகும்”
இது literal heart melting அல்ல.
அது ஒரு powerful emotional metaphor.
நாம் தமிழிலேயே சொல்வோம்:
“அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து மனசு உருகிடுச்சு.”
Heart physical-ஆக liquid ஆகவில்லை.
ஆனால்:
Ego softness. Compassion. Gratitude. Love. Vulnerability.
அனைத்தையும் ஒரே “உருகுதல்” என்ற சொல்லில் உணர்த்துகிறோம்.
Ice cube.
Hard.
Fixed shape.
Heat வந்தால்?
Softening.
Melting.
Water ஆனதும்?
Container-ன் வடிவத்தோடு பொருந்துகிறது.
மாணிக்கவாசகரின் emotional metaphor-ஐ இப்படி புரிந்துகொள்ளலாம்:
Ego = hard ice. Grace/Love = warmth. Inner melting = rigidity குறைதல்.
இது physics proof அல்ல.
Metaphor மட்டும். Ego எப்படி “கடினமாக” இருக்கும்?
“நான் தான் சரி.”
“நான் மன்னிக்க மாட்டேன்.”
“நான் first பேச மாட்டேன்.”
“என்னிடம் யாரும் சொல்லக்கூடாது.”
“எனக்குத் தெரியாதது இல்லை.”
இதெல்லாம் psychological hardness போல இருக்கலாம்.
அன்பு வந்தால்?
“சரி, நான் தவறு செய்திருக்கலாம்.”
“அவருடைய pain-ஐயும் பார்க்கலாம்.”
“நன்றி சொல்ல வேண்டும்.”
என்று softness வருகிறது.
இதுதான்:
“கசிந்து உள் உருகும்”
என்ற வரிக்கு ஒரு practical inner-life connection.
3. “நலம் தான் இலாத சிறியேற்கு நல்கி”
இந்த வரியில் தான் entire philosophy மாறுகிறது.
மாணிக்கவாசகர் சொல்வது:
“நான் அந்த அன்பை cultivate செய்து perfect ஆனேன்.”
அல்ல.
அவர் சொல்கிறார்:
“அந்த நலமே என்னிடம் இல்லை.”
பிறகு?
“நல்கி.”
அவன் கொடுத்தான்.
கவனியுங்கள்
முன்பு:
“அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி.”
இப்போது:
“உள் உருகும் நலம் தான் இலாத சிறியேற்கு நல்கி.”
ஒரே theme மீண்டும் வருகிறது:
வணக்கமும் அருள். அன்பும் அருள். உருகுதலும் அருள்.
அதாவது மாணிக்கவாசகரின் spiritual model:
Grace is not only the reward at the end; grace operates at the beginning itself.
ஒரு student:
“எனக்கு interest இல்லை sir.”
Teacher:
“Interest வந்த பிறகு class வா.”
என்றால்?
Student ஒருபோதும் வராமல் போகலாம்.
ஒரு great teacher என்ன செய்வார்?
ஒரு example.
ஒரு experiment.
ஒரு story.
ஒரு question.
Student suddenly:
“Oh! இது interesting!”
என்று சொல்கிறான்.
இப்போது கேள்வி:
Student interest கொண்டு teacher-ஐ அடைந்தானா?
அல்லது teacher மாணவனுக்குள் interest உருவாக்கினாரா?
இரண்டாவது கூட நடந்திருக்கலாம்.
இதுதான்:
“அன்பு இல்லாத எனக்கு அன்பையே நல்கினாய்”
என்ற கருத்தை புரிய ஒரு beautiful analogy.
4. “நிலம் தன் மேல் வந்தருளி, நீள் கழல்கள் காஅட்டி”
இது மிகப் பெரிய line.
நிலம் தன்மேல்
இந்த உலகிற்கே.
வந்தருளி
இறங்கி வந்து அருளி.
நீள் கழல்கள் காட்டி
தனது திருவடியை / விடுதலைக்கான வழியை வெளிப்படுத்தி.
மாணிக்கவாசகர் வாழ்க்கை மரபில், சிவன் திருப்பெருந்துறையில் குருவாக வந்து ஆட்கொண்ட அனுபவம் இந்த மொழியின் முக்கிய பின்னணியாகப் படிக்கப்படுகிறது. மூலத்தில் அவர் “நிலம் தன் மேல் வந்தருளி” என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்.
இதில் உள்ள மாபெரும் reversal
நாம் வழக்கமாக நினைப்பது:
Human → climbs → God.
இந்த வரியில்:
God → comes down → Human.
நான் மலையை ஏறி அவனை அடைவதற்கு முன்:
அவன் இறங்கி வருகிறான்.
இதுதான் Grace descending என்ற devotional idea.
ஒரு குழந்தை பெரிய swimming pool-ல் விழுந்துவிட்டது.
அது நீந்தத் தெரியாது.
Coach pool-க்கு வெளியே நின்று:
“Come to me!”
என்று மட்டும் சொன்னால்?
குழந்தையால் முடியாது.
Coach என்ன செய்கிறார்?
தானே குதிக்கிறார்.
குழந்தையைப் பிடிக்கிறார்.
வெளியே கொண்டு வருகிறார்.
இதுதான்:
“நீ என்னிடம் வர முடியாதபோது, நான் உன்னிடம் வருகிறேன்.”
என்ற grace concept-க்கு மிகவும் எளிய analogy.
ஆனால் இது literal theological proof அல்ல.
“காட்டுதல்” என்றால்?
அவன் திருவடியை உருவாக்கி கொடுக்கவில்லை.
காணச் செய்கிறான்.
இது முன்பு வந்த:
“கருணைக் கண் காட்ட”
என்ற வரியோடு சேர்கிறது.
அருள் என்ன செய்கிறது?
புதிய truth manufacture செய்கிறதா?
பாடலின் imagery-ல்:
உணர்த்துகிறது. காட்டுகிறது. திருப்புகிறது. 5. “நாயின் கடையாய்க் கிடந்த அடியேற்கு”
இந்த வரியை மிகவும் கவனமாக விளக்க வேண்டும்.
மாணிக்கவாசகர் தன்னை:
“நாயைவிடக் கீழானவன்”
என்று intense devotional humility-யில் சொல்கிறார்.
“நீ worthless.”
என்ற self-hatred teaching ஆக மாற்றுவது தவறு.
இது Self-Hatred அல்ல
Bhakti poetry-யில்:
இறைவனின் அளவற்ற பெருமை
vs
தன் ego-வின் சிறுமை
என்ற contrast-ஐ மிகையாக உணர்த்துவதற்காக இத்தகைய humility language வருகிறது.
அதனால் practical takeaway:
❌ “நான் useless.”
அல்ல.
✅ “என் ego என்னை universe-ன் centre என்று நினைக்க வேண்டாம்.” ஏன் “நாய்”?
பழைய உரை ஒரு அழகான கருத்தைச் சுட்டுகிறது:
நாய் தனது தலைவனை அறிந்து loyalty காட்டக்கூடியது; மனிதன் சில நேரங்களில் தன்னைக் காத்தவரையே மறக்கக்கூடும் என்பதனால், மாணிக்கவாசகர் தன்னை அதைவிடக் கீழானவன் எனத் தாழ்த்திப் பாடுகிறார்.
இதன் core:
Gratitude humility.
ஒரு மனிதனை:
Parents வளர்த்தார்கள்.
Teachers கற்றுக்கொடுத்தார்கள்.
Friends உதவினர்.
Society வாய்ப்பு கொடுத்தது.
அவர் success அடைகிறார்.
பிறகு:
“எல்லாம் நான் மட்டும்.”
என்றால்?
மாணிக்கவாசகரின் humility இதற்கு opposite:
“நான் பெற்ற உதவியை மறக்காதே.” 6. “தாயின் சிறந்த தயா ஆன தத்துவனே!”
இந்த வரி இந்த entire passage-ன் climax.
மாணிக்கவாசகர் ஏன்:
king-ஐ விட பெரியவன்
என்று சொல்லவில்லை?
“தாயின் சிறந்த தயா.”
ஏன் mother?
ஒரு சிறு குழந்தைக்கு தாயின் care:
குழந்தை merit earn செய்த பிறகு கிடைப்பதல்ல.
Baby:
Job இல்லை.
Money இல்லை.
Achievement இல்லை.
Exam mark இல்லை.
அதற்குப் பிறகும்?
Care. இதுதான் Grace-க்கு முக்கியமான analogy
World:
“நீ deserving என்றால் reward.”
Bhakti grace:
“நீ helpless ஆனபோதும் care.”
மாணிக்கவாசகர் சொல்வது:
“நான் தகுதியானதால் மட்டும் அவன் வந்ததல்ல; அவன் கருணையால் வந்தான்.”
human caregiving.
மாணிக்கவாசகர் பேசுவது:
divine compassion.
இங்கே mother-care ஒரு மனிதனுக்குத் தெரிந்த மிக ஆழமான care-ஐ எடுத்துச் சொல்லும் spiritual analogy.
இன்னும் பெரிய விஷயம்
மாணிக்கவாசகர்:
“தாயைப் போன்றவன்”
என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.
“தாயின் சிறந்த தயா.”
அதாவது:
நாம் அறிந்த மிக ஆழமான அன்பை reference point-ஆக எடுத்துக்கொண்டு,
“அதையும் கடந்து.”
என்று சொல்லுகிறார்.
7. “மாசு அற்ற சோதி மலர்ந்த மலர்ச் சுடரே!”
இப்போது language மீண்டும் light-க்கு வருகிறது.
மாசு அற்ற
குற்றம் / மாசு இல்லாத.
சோதி
ஒளி.
மலர்ந்த மலர்ச் சுடர்
மலர் மலர்வதைப்போல விரிந்து ஒளிரும் பேரொளி.
மூலப்பாடலில் இதற்குப் பிறகு:
தேசனே! தேன் ஆர் அமுதே! சிவபுரனே!
என்று இறைவனின் இனிமையும் ஒளியும் மேலும் தொடர்கின்றன.
ஏன் மீண்டும் Light?
முன்பு:
மாய இருள்.
இப்போது:
மாசற்ற சோதி.
கவிதையின் structure பாருங்கள்:
மாய இருள்
↓
புலன்களின் வஞ்சனை
↓
விலகும் மனம்
↓
அருள்
↓
அன்பு
↓
உள்ளுருகுதல்
↓
திருவடி காட்டுதல்
↓
சோதி.
இது deliberate inner movement போல இருக்கிறது:
Darkness → Love → Light
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
இரவில்:
Road இருக்கிறது.
Trees இருக்கின்றன.
Mountain இருக்கிறது.
ஆனால் எல்லாம் தெளிவாகத் தெரியாது.
Sunrise.
எதுவும் புதிதாக உருவாக்கப்படவில்லை.
காணும் clarity அதிகரிக்கிறது.
இதை spiritual analogy-ஆக:
சோதி = clarity / revelation
என்று புரியலாம்.
Physical photons = divine knowledge என்று அல்ல.
இந்தப் பகுதியின் Hidden Structure
முழுவதையும் ஒரு map-ஆகப் பாருங்கள்:
1. “விலங்கு மனம்” Mind wanders.
↓
2. “கலந்த அன்பு” Relationship deepens.
↓
3. “உள் உருகும்” Ego softens.
↓
4. “நலம் இலாத சிறியேற்கு நல்கி” Even love is received as grace.
↓
5. “நிலம் மேல் வந்தருளி” Grace descends.
↓
6. “கழல்கள் காட்டி” Direction appears.
↓
7. “நாயின் கடையாய்” Ego becomes humble.
↓
8. “தாயின் சிறந்த தயா” Unconditional compassion.
↓
9. “மாசற்ற சோதி” Inner illumination. Restlessness → Grace → Love → Humility → Illumination
பல self-improvement systems சொல்வது:
“Discipline yourself.” “Control yourself.” “Fix yourself.”
அவை சில சூழல்களில் useful.
மாற்றத்திற்கு force மட்டும் போதாது; love-உம் தேவை.
ஒரு குழந்தையை:
“படி! படி! படி!”
என்று கத்தலாம்.
அது fear-ஆல் படிக்கலாம்.
ஒரு நல்ல teacher அதன் curiosity-ஐ எழுப்புகிறார்.
அப்போது:
learning உள்ளிருந்து வருகிறது.
அதேபோல்:
Fear-based spirituality
மற்றும்
Love-based spirituality
இரண்டிற்கும் பெரிய difference இருக்கலாம்.
மாணிக்கவாசகரிடம்:
“கலந்த அன்பு.” “உள் உருகுதல்” Weakness அல்ல
ஒருவர் அழுகிறார்.
நாம்:
“weak.”
என்று சொல்லிவிடலாம்.
ஆனால் tears பல காரணங்களால் வரலாம்:
Grief.
Love.
Gratitude.
Relief.
Awe.
Compassion.
அதனால் emotional openness:
weakness என்று அவசியமில்லை.
மாணிக்கவாசகரின் “உள் உருகுதல்”:
உணர்ச்சிப் பெருக்கு மட்டும் அல்ல; ego-வின் கடினம் கரையும் devotional state.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
Teacher 20 வருடம் class எடுக்கிறார்.
ஒருநாள் பழைய student வந்து:
“Sir, நீங்க அந்த நாள் சொன்ன ஒரு sentence என் life change பண்ணிச்சு.”
என்று சொல்கிறான்.
Teacher-ன் eyes fill.
அவர் weak-ஆ?
இல்லை.
Meaning touched him.
இதுதான் “உள்ளுருகுதல்” என்ற மனித அனுபவத்தைப் புரிய உதவும் example.
மனம் அடிக்கடி தற்போதைய செயலில் இருந்து விலகக்கூடியது; attention regulation மனித cognition-ன் முக்கியமான பகுதி. Mind-wandering பற்றிய experience-sampling ஆய்வுகள் இது அன்றாட வாழ்வில் பொதுவாக நிகழ்வதை காட்டுகின்றன.
Human caregiving மற்றும் empathy-க்கும் measurable cognitive, affective, neural processes உள்ளன.
மாற்றம்:
“நான் control பண்ணணும்”
என்ற force-ஆல் மட்டும் வராமல்,
meaning, love, gratitude, trust
மூலமும் வரலாம்.
கடினமான ego:
அன்பில் மென்மையடையலாம்.
ஒரு குழந்தைக்கு Maths வரவில்லை.
Teacher:
“நீ lazy.”
என்று விட்டுவிடவில்லை.
அவன் பக்கத்தில் உட்கார்கிறார்.
Basics கற்றுக்கொடுக்கிறார்.
Easy sum தருகிறார்.
Student first time correct.
Teacher:
“பாரு! உன்னால முடியும்.”
என்று சொல்கிறார்.
மெதுவாக student Maths-ஐ விரும்ப ஆரம்பிக்கிறான்.
குழந்தை பின்னர்:
“நான் teacher-ஐ தேடிப் போய் maths lover ஆனேன்”
என்று சொல்லலாம்.
ஆனால் full story?
Teacher முதலில் அவனுள் confidence உருவாக்கினார்.
இதுதான்:
“நலம் தான் இலாத சிறியேற்கு நல்கி.” இந்தப் பாடலை இன்றைய வாழ்க்கையில் எப்படி பயன்படுத்தலாம்?
மனம் அலைந்தால்:
“நான் bad person” என்று சொல்லாதே.
மாறாக:
“என் attention இப்போது எங்கே போனது?”
என்று கவனி.
உள்ளம் hard ஆகும்போது:
“நான் என்னைப் பாதுகாக்கிறேனா? அல்லது ego-வைப் பாதுகாக்கிறேனா?”
ஒருவர் உங்களுக்கு உதவும்போது:
“இது அவர்களின் duty”
என்று மட்டும் பார்க்காமல்:
gratitude உணர முடியுமா?
Spiritual practice dry-ஆக இருந்தால்:
“நான் ritual மட்டும் செய்கிறேனா? அன்பு உள்ளே ஊறுகிறதா?”
தவறு செய்தபோது:
“நான் தகுதியற்றவன்; இனி எனக்கு வழியே இல்லை”
என்று despair செய்யாமல்,
இந்தப் பாடலின் spiritual message:
“தகுதி குறைந்த இடத்தில்கூட அருள் செயல்பட முடியும்.” மிகப் பெரிய Lesson — Grace vs Merit
World system பல நேரங்களில்:
Merit → Reward
Exam:
mark இருந்தால் rank.
Job:
skill இருந்தால் promotion.
Competition:
win செய்தால் trophy.
ஆனால் இந்தப் பாடலின் grace logic:
Need → Compassion.
குழந்தை நோயுற்றிருக்கும்போது அம்மா:
“நீ 90 marks வாங்கினா தான் medicine கொடுக்கிறேன்”
என்று சொல்ல மாட்டார்.
அவன் need-ஐ பார்த்து care செய்கிறார்.
அந்த human experience-ஐ எடுத்துக்கொண்டு மாணிக்கவாசகர் இறைவனின் கருணையை:
“தாயின் சிறந்த தயா”
என்று உயர்த்துகிறார்.
மிக அழகான reversal
இந்த பகுதியை இரண்டு sentences-ல் சொல்லலாம்:
மனிதன்:
“எனக்கு உன்னை நேசிக்கத் தெரியவில்லை.”
இறைவன்:
“அந்த அன்பையும் நான் உனக்குக் கொடுக்கிறேன்.”
மனிதன்:
“என்னால் உன்னிடம் வர முடியவில்லை.”
இறைவன்:
“அப்படியானால் நான் உன்னிடம் வருகிறேன்.”
இதுதான் இந்த ஏழு அடிகளின் extraordinary beauty.
“மாணிக்கவாசகரின் இறைவன், ‘முதலில் நல்லவனாக மாறு; பிறகு என்னிடம் வா’ என்று காத்திருப்பவன் அல்ல. மாறத் தேவையான அன்பையே கொடுத்து, உயிரால் வர முடியாதபோது தானே வந்து திருவடியைக் காட்டும் கருணை.”
இன்னும் ஆழமாக:
“நான் உன்னைத் தேடத் தெரியவில்லை; தேட வேண்டும் என்ற அன்பை நீ கொடுத்தாய். நான் உன்னிடம் வர முடியவில்லை; நீயே என்னிடம் வந்தாய். நான் என்னைத் தாழ்த்திக் கிடந்தேன்; தாயினும் பெரிய தயையால் நீ என்னைத் தூக்கினாய்.”
“என் வாழ்க்கையில் நான் ‘என்னால் முடியாது’ என்று கைவிட்டிருக்கும் எந்த இடத்தில், ஒரு நல்ல வழிகாட்டுதல், அன்பு அல்லது உதவியை ஏற்றுக்கொண்டால் மாற்றம் தொடங்கக்கூடும்?”
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்