மூலப்பாடல்
ஆராத இன்பம் அருளும் மலை போற்றி!
சிவன் அவன் என் சிந்தையுள் நின்ற அதனால்,
அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி,
சிந்தை மகிழச் சிவபுராணம் தன்னை,
முந்தை வினை முழுதும் ஓய உரைப்பன் யான்.
இன்று நாம் பேசும் தமிழில்
இவ்வடிகளுக்கு மரபு உரை, சிவன் மனத்தில் நிலைபெற்றதால், அவனுடைய அருளாலேயே அவனுடைய திருவடியை வணங்கி, மனம் மகிழவும் முந்தைய வினைகள் நீங்கவும் சிவபுராணத்தை உரைப்பதாக விளக்குகிறது.
“எப்போதும் குறையாத பேரின்பத்தை அருளும் சிவனைப் போற்றுகிறேன். அந்த சிவன் என் மனத்திற்குள் நிலைத்திருப்பதால், அவனுடைய அருளின் உதவியாலேயே அவனை வணங்குகிறேன். என் மனம் மகிழவும், என்னைத் தொடர்ந்து வந்த பழைய வினைகளின் தாக்கம் நீங்கவும், சிவனுடைய பெருமையையும் தொன்மையான இயல்பையும் நான் பாடுகிறேன்.”
இன்னும் பேசும் தமிழில்
“நான் மட்டும் முயற்சி பண்ணி கடவுளை கண்டுபிடிச்சேன் என்று மாணிக்கவாசகர் சொல்லவில்லை. ‘அவனே என் உள்ளத்தில் வந்தான்; அவனுடைய அருளே அவனை நோக்கித் திரும்பச் செய்தது’ என்று சொல்கிறார்.”
இதுதான் இந்த ஐந்து அடிகளின் heart.
“அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி.”
இந்தப் பாடலின் மையக் கருத்து
இந்தப் பகுதியில் மூன்று பெரிய ideas இருக்கின்றன:
இன்பம் → அருள் → மாற்றம்
உலகத்தில் நாம் பொதுவாக நினைப்பது:
நான் முயற்சி செய்கிறேன் → நான் சாதிக்கிறேன் → எனக்கு பலன் கிடைக்கிறது.
ஆனால் மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிக அனுபவம் வேறு:
அருள் வருகிறது ↓ மனம் இறைவனை உணர ஆரம்பிக்கிறது ↓ அவனை வணங்கும் எண்ணமே பிறக்கிறது ↓ உள்ளம் மகிழ்கிறது ↓ பழைய வினைப் பந்தம் நீங்குகிறது
அதாவது:
“இறைவனை நோக்கிச் செல்லும் முதல் அடிக்குக்கூட இறைவனுடைய அருளே காரணம்.”
மரபு உரையும் உயிர் மற்றவற்றை இறையருளால் அறிந்தது போலவே, இறைவனை அறிதலும் அவன் அருளால் என்பதையே “அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி” சுட்டுகிறது என்று விளக்குகிறது.
1. “ஆராத இன்பம் அருளும் மலை போற்றி!”
இன்று நாம் பேசும் தமிழில்
“கொஞ்ச நேரத்தில் மறைந்துபோகாத, உள்ளத்தை முழுமையாக நிறைக்கும் இன்பத்தை அருளும் இறைவனைப் போற்றுகிறேன்.”
உலக இன்பத்துக்கும் “ஆராத இன்பத்துக்கும்” என்ன வித்தியாசம்?
ஒரு புதிய phone வாங்குகிறோம்.
முதல் நாள்:
“Wow!”
ஒரு வாரம் கழித்து:
“Nice.”
சில மாதங்களில்:
“Normal.”
புதிய model வந்ததும்:
“அது இருந்தால் இன்னும் நல்லா இருக்கும்.”
இப்படியாக:
வேண்டும் → கிடைக்கிறது → மகிழ்ச்சி → பழகிவிடுகிறோம் → மீண்டும் வேண்டும்.
மாணிக்கவாசகர் தேடுவது இந்த endless loop-ல் கிடைக்கும் temporary pleasure அல்ல.
அவர் சொல்வது:
“ஆராத இன்பம்.”
அதாவது:
“இன்னும் இன்னும் வேண்டும்” என்ற குறைபாட்டிலிருந்து வரும் சந்தோஷம் அல்ல; “நிறைவு” என்ற நிலையை நோக்கிய ஆன்மிக இன்பம்.
உளவியல் தொடர்பு
உளவியல் ஒப்புமைPsychology-யில் மனிதர்கள் நல்ல அல்லது கெட்ட மாற்றங்களுக்கு ஒரு அளவு பழகிவிடும் tendency-ஐ hedonic adaptation என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.
இதன் மூலம் திருவாசகத்தின் ஆன்மிகக் கருத்து scientific-ஆக நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது.
ஆனால் ஒரு நல்ல comparison கிடைக்கிறது:
Worldly pleasure
“இன்னும் கொஞ்சம் கிடைத்தால் சந்தோஷமாக இருப்பேன்.”
மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிகத் தேடல்
“வேண்டும் என்ற ஓட்டத்தையே தாண்டிய நிறைவு இருக்கிறதா?”
இதுதான் “ஆராத இன்பம்” என்ற வரியை இன்று நமக்குப் புரிய வைக்கும் ஒரு முக்கியமான வழி.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
ஒரு குழந்தைக்கு பிடித்த ice cream கொடுத்தால்:
மகிழ்ச்சி.
அடுத்த நாள்?
மீண்டும் வேண்டும்.
தொடர்ந்து கொடுத்தால்?
ஒரு கட்டத்தில் அது புதுமையாகவே இருக்காது.
ஆனால் குழந்தை தன்னுடைய அம்மாவுடன் பாதுகாப்பாகவும் அன்பாகவும் இருப்பதால் கிடைக்கும் உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சி வேறு.
ஒன்று பொருளால் வரும் pleasure. மற்றொன்று உறவு மற்றும் நிறைவோடு தொடர்புடைய deeper feeling.
இதுவும் ஆராத இன்பத்தை முழுமையாக விளக்கும் science அல்ல; புரியவைக்கும் analogy மட்டுமே.
2. “சிவன் அவன் என் சிந்தையுள் நின்ற அதனால்”
இதுதான் அடுத்த பெரிய மாற்றம்.
மாணிக்கவாசகர்:
“நான் சிவனைத் தேடி எங்கோ சென்றேன்”
என்று இங்கே சொல்லவில்லை.
“அவன் என் சிந்தையுள் நின்றான்.” “சிந்தை” என்றால்?
வெறும் brain அல்ல.
இங்கு:
மனம், நினைவு, உள்ளுணர்வு, உள்ளார்ந்த consciousness
என்ற பரந்த devotional பொருளில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இன்று பேசும் தமிழில்
“சிவன் என் மனத்தில் நிலையான இடத்தைப் பெற்றுவிட்டதால்…”
ஒரு simple example
உங்களுக்கு ஒரு மிகச் சிறந்த ஆசிரியர் இருந்ததாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.
பல வருடங்கள் கழித்து அவர் அருகில் இல்லை.
ஆனால் நீங்கள் ஒரு தவறு செய்யப் போகும்போது:
“Sir இருந்தா இதை செய்யாதேன்னு சொல்வார்.”
என்று நினைக்கிறீர்கள்.
Teacher physically இல்லை.
ஆனால்:
அவரது teaching உங்களுக்குள் இருக்கிறது.
இதற்கு psychology-யில் internalization போன்ற concepts-ஐ analogy-ஆக பயன்படுத்தலாம்.
ஆனால் மாணிக்கவாசகர் சொல்வது இதைவிட ஆழமான ஆன்மிக அனுபவம்:
“சிவன் என் நினைவில் ஒரு idea அல்ல; என் சிந்தையுள் நின்ற presence.” முக்கியமான கேள்வி
நம்முடைய சிந்தையுள் யார் நிற்கிறார்கள்?
காலை எழுந்ததும்:
Money?
Exam?
Enemy?
Failure?
Fear?
Instagram?
Comparison?
ஒரு மனிதன் physically தனியாக இருந்தாலும் அவனுடைய mind-ல் நூறு பேர் வாழலாம்.
மாணிக்கவாசகரின் மனத்தில் மையமாக இருப்பது:
சிவன்.
உளவியல் தொடர்பு
பொது அறிவியல் கருத்துஒரு விஷயம் நமக்கு மிகவும் முக்கியமானதாக மாறும்போது, அது மீண்டும் மீண்டும் நினைவில் வரலாம்; நம்முடைய attention, interpretation, decisions ஆகியவற்றையும் பாதிக்கலாம்.
அதனால் practical level-ல் இந்த வரி நமக்குக் கேட்கும் கேள்வி
“என் மனத்தின் centre-ல் நான் எதை வைத்திருக்கிறேன்?”
ஏனெனில்,
Mind-ல் மீண்டும் மீண்டும் இருப்பது → வாழ்க்கையில் நாம் எதைப் பார்க்கிறோம், எதைத் தேர்வு செய்கிறோம் என்பதையும் பாதிக்கலாம்.
3. “அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி” இந்த ஐந்து அடிகளின் மிகப் பெரிய வரி இதுதான்.
ஒரு நிமிடம் கவனியுங்கள்.
மாணிக்கவாசகர்:
“என் அறிவால் அவனை அறிந்தேன்.”
என்று சொல்லவில்லை.
“என் முயற்சியால் அவனை அடைந்தேன்.”
என்று சொல்லவில்லை.
“நான் பெரிய தவம் செய்ததால் அவன் கிடைத்தான்.”
என்றும் சொல்லவில்லை.
அவர் சொல்வது:
“அவன் அருளாலே…” இதன் ஆழமான பொருள்
அவனை வணங்குகிறேன்.
ஆனால் அந்த வணக்கத்தின் மூலமும்?
அவனே.
அவனை நேசிக்கிறேன்.
அந்த அன்பை எழுப்பியதும்?
அவன் அருள்.
அவனை நோக்கி நடந்தேன்.
நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் கொடுத்ததும்?
அவன் அருள்.
இதுதான் சைவ பக்தியின் மிகவும் ஆழமான Grace Principle.
தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரையும், இறைவனை அறிதற்கும் அவன் திருவடியை வணங்குவதற்கும் அவன் அருளே துணை என்ற கருத்தை இந்த வரியுடன் இணைக்கிறது.
ஒரு மிக எளிய Example — சூரியன்
ஒரு dark room.
Window மூடியிருக்கிறது.
நீங்கள் window-ஐ திறக்கிறீர்கள்.
Sunlight உள்ளே வருகிறது.
இப்போது கேள்வி:
“நீங்கள் ஒளியை உருவாக்கினீர்களா?”
இல்லை.
நீங்கள் செய்தது:
திறந்தீர்கள்.
ஒளி ஏற்கெனவே இருந்தது.
இதைத்தான் அருளுக்கு ஒரு analogy ஆக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
மனித முயற்சி → ஜன்னலைத் திறப்பது. அருள் → ஒளி.
ஆனால் இது physical sunlight = divine grace என்று சொல்லவில்லை.
Concept புரியவைக்கும் analogy மட்டும்.
இன்னொரு அழகான Example — காந்தம்
ஒரு magnet அருகில் iron piece இருக்கிறது.
Iron:
“நான்தான் magnet-ஐ நோக்கிச் சென்றேன்.”
என்று சொன்னால் முழு story அல்ல.
ஏனெனில்:
Magnet-ன் attraction-மும் காரணம்.
அதேபோல் பக்தியின் மொழியில்:
“நான் சிவனை நோக்கிச் சென்றேன்”
என்பது ஒரு பகுதி.
மாணிக்கவாசகர் சொல்வது:
“அவன் என்னை இழுத்ததால் நான் சென்றேன்.”
இது Psychology அல்ல
பொது அறிவியல் கருத்துஇந்த இடத்தில் ஒரு முக்கிய boundary வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
Divine Grace என்பது measurable psychological variable என்று சொல்ல முடியாது.
அறிவியல் தொடர்பு
அறிவியல் ஒப்புமைகவனம்,
உணர்ச்சி,
habit,
meditation,
behaviour
ஆகியவற்றை ஆராய முடியும்.
ஆனால்:
“இறைவனுடைய அருள் ஒருவரை அவனிடம் இழுக்கிறது”
என்பது theological / spiritual claim.
அதை laboratory experiment மூலம் prove செய்ததாகச் சொல்ல முடியாது.
இங்கே science comparison செய்வதை விட philosophy of agency உடன் ஒப்பிடுவது சரியானது.
Philosophy Connection — “நான் மட்டும் காரணமா?”
நம்முடைய வெற்றியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
ஒருவர்:
“எல்லாம் என் உழைப்பு.”
என்று சொல்லலாம்.
ஆனால் அந்த உழைப்புக்கு பின்னால்:
Parents?
Teachers?
Health?
Opportunity?
Language?
Books?
Society?
Other people's support?
Chance?
எத்தனை காரணங்கள்!
நாம் முயற்சி செய்தது உண்மை.
ஆனால்:
“நான் மட்டும் காரணம்”
என்பது முழுமையான picture அல்ல.
அதேபோல் மாணிக்கவாசகர் ஆன்மிகத்தில்:
“நான்தான் செய்தேன்”
என்ற ego-வை உடைக்கிறார்.
“அவன் அருளாலே.” 4. “சிந்தை மகிழச் சிவபுராணம் தன்னை”
இப்போது என்ன நடக்கிறது?
முதல்:
சிவன் சிந்தையில் நின்றான்.
↓
அருள் வந்தது.
↓
வணக்கம் பிறந்தது.
↓
இப்போது:
சிந்தை மகிழ்கிறது.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
இன்று பேசும் தமிழில்
“என் மனம் ஆனந்தமடையும் வகையில் சிவனின் தொன்மையான பெருமையையும் இயல்பையும் நான் பாடுகிறேன்.”
மரபு உரையில் “சிவபுராணம்” இங்கு சிவனது அநாதியான பழமை/இயல்பை உரைத்தல் என்ற நோக்கில் விளக்கப்படுகிறது.
இங்கே ஒரு extraordinary idea
நாம் பொதுவாக:
Happy ஆன பிறகு பாடுகிறோம்.
மாணிக்கவாசகரிடம்:
பாடுவதும் மகிழ்ச்சியின் வழியாகிறது.
அதாவது:
Inner experience → Expression → Deeper experience.
உளவியல் தொடர்பு
உளவியல் ஒப்புமைஒரு மனிதன் உள்ளுக்குள் gratitude வைத்திருக்கலாம்.
ஆனால் அதைச் சொல்லும்போது:
“Thank you.”
என்று வெளிப்படுத்தும்போது அந்த உணர்வு இன்னும் தெளிவாகிறது.
அதேபோல்:
Prayer,
chanting,
singing,
journaling போன்ற practices மனிதனின் attention-ஐ ஒரு குறிப்பிட்ட meaning-க்கு திருப்பும் வழிகளாக இருக்கலாம்.
திருவாசகத்தில்:
அந்த expression = சிவபுராணத்தைப் பாடுதல்.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
ஒரு குழந்தைக்கு:
“உன் அம்மாவைப் பற்றி மூன்று நல்ல விஷயங்கள் எழுது.”
என்று சொல்கிறோம்.
அது எழுதுகிறது:
“எனக்கு சாப்பாடு செய்கிறார்.”
“நான் sick ஆனா பார்த்துக்கொள்கிறார்.”
“என்னோட படிப்பை கவனிக்கிறார்.”
எழுத ஆரம்பிக்கும் முன் அவனுக்கு இவை எல்லாம் தெரியும்.
ஆனால் எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது?
Gratitude இன்னும் தெளிவாகிறது.
அதேபோல் மாணிக்கவாசகரின்:
“சிந்தை மகிழச் சிவபுராணம் தன்னை…”
என்பதில் praise வெறும் information அல்ல.
அனுபவத்தை ஆழப்படுத்தும் expression. 5. “முந்தை வினை முழுதும் ஓய உரைப்பன் யான்”
இந்த வரியில் மீண்டும்:
வினை
என்ற பெரிய சைவ சித்தாந்தக் கருத்து வருகிறது.
முந்தை
முன்னதாகச் செய்யப்பட்ட.
வினை
செயல் மற்றும் அதன் விளைவு / கர்மப் பந்தம்.
முழுதும் ஓய
முழுவதுமாக நீங்க.
உரைப்பன் யான்
நான் உரைப்பேன்.
மரபு உரையில், இறைவனின் புகழைப் பாடுவதன் மூலம் முந்தைய வினைகள் நீங்க வேண்டும் என்ற ஆன்மிக நோக்கம் இங்கு அமைந்துள்ளதாக விளக்கப்படுகிறது.
இன்று பேசும் தமிழில்
“என்னைப் பின்தொடரும் பழைய கர்மப் பந்தங்கள் நீங்கும்படி இந்த சிவபுராணத்தை நான் உரைக்கிறேன்.”
உளவியல் தொடர்பு
உளவியல் ஒப்புமைஇங்கே “கர்மா = psychology” என்று சொல்லக்கூடாது.
இரண்டும் வேறு frameworks.
ஆனால் புரிந்து கொள்ள ஒரு analogy இருக்கிறது.
நமக்கு கடந்த காலம் இருக்கிறது.
அதில்:
Experiences,
habits,
beliefs,
fears,
reactions.
அவை இன்றைய behaviour-ஐ பாதிக்கலாம்.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
உதாரணம்
ஒரு குழந்தையை அடிக்கடி:
“உன்னால முடியாது.”
என்று சொன்னார்கள்.
20 வருடம் கழித்து புதிய வாய்ப்பு வருகிறது.
யாரும் இப்போது தடுக்கவில்லை.
ஆனால் உள்ளே ஒரு voice:
“என்னால் முடியாது.”
கடந்த காலம் முடிந்துவிட்டது.
ஆனால் அதன் pattern இன்னும் present-ல் இயங்குகிறது.
இதை modern analogy-ஆக பார்த்தால்
முந்தை வினை
↓
Past causes / past patterns
↓
இப்போது experience-ஐ பாதிக்கின்றன.
ஆனால் spiritual level-ல் சைவ சித்தாந்தத்தின் வினை/கர்மம் இதைவிட மிகப் பெரிய metaphysical concept.
அதனால்:
Past conditioning ≠ Karma.
ஆனால் concept புரிய உதவும் ஒப்புமை.
ஒரு real-life example
ஒருவர்:
“எனக்கு கோபம் அதிகம்.”
என்று சொல்கிறார்.
அவரை கவனித்தால்:
Trigger ↓ Anger ↓ Shouting ↓ Relationship damage ↓ Guilt ↓ மீண்டும் Trigger.
ஒரே cycle.
ஒரு நாள் அவர் அதை கவனிக்க ஆரம்பிக்கிறார்.
Trigger ↓ Pause ↓ Awareness ↓ Different response.
அப்போதுதான் பழைய pattern-ன் power குறைகிறது.
இதை:
“முந்தைய pattern-கள் ஓய ஆரம்பித்தல்”
என்ற psychological analogy-ஆக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
ஆனால் மாணிக்கவாசகரின் “முந்தை வினை முழுதும் ஓய” என்பது கர்மவிடுதலை நோக்கிய ஆன்மிக உரை.
இந்த 5 அடிகளின் Hidden Structure
இப்போது ஐந்து வரிகளையும் ஒரே flow-ஆக பாருங்கள்:
1. “ஆராத இன்பம்” Goal — நிறைவு.
↓
2. “என் சிந்தையுள் நின்ற” Presence — இறைவன் உள்ளத்தில்.
↓
3. “அவன் அருளாலே” Cause — அருள்.
↓
4. “சிந்தை மகிழ” Inner Result — உள்ள மகிழ்ச்சி.
↓
5. “முந்தை வினை முழுதும் ஓய” Ultimate Transformation — பந்தம் நீங்குதல்.
இதைக் குறுக்கமாக:
Grace → Awareness → Devotion → Joy → Liberation
என்று பார்க்கலாம்.
இன்னும் ஆழமான Point
இதில் “நான்” எங்கே வருகிறது என்று கவனியுங்கள்.
கடைசியில்:
“உரைப்பன் யான்.”
அதாவது:
“நான் பாடுகிறேன்.”
ஆனால் அதற்கு முன் மாணிக்கவாசகர் தெளிவுபடுத்திவிட்டார்:
“அவன் அருளாலே.”
இதுதான் humility.
நான் செய்கிறேன்.
ஆனால்:
“செய்யும் வாய்ப்பும், சக்தியும், உணர்வும் முழுவதும் என்னுடையது மட்டும் அல்ல.”
Ego vs Grace Ego:
“நான் செய்தேன்.”
Helplessness:
“என்னால் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது.”
இந்தப் பாடலின் spiritual balance: “நான் செய்கிறேன்; ஆனால் அருள் இல்லாமல் நான் மட்டும் காரணம் அல்ல.”
இதில் மனித முயற்சியும் அழிக்கப்படவில்லை.
அருளும் மறக்கப்படவில்லை.
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
ஒரு மாணவன் exam-ல் 100 வாங்குகிறான்.
அவன் சொல்கிறான்:
“எல்லாம் நான் தான்.”
ஆனால் யார்:
புத்தகம் வாங்கிக் கொடுத்தார்கள்?
School அனுப்பினார்கள்?
Teacher கற்றுக்கொடுத்தார்?
Doubt clear செய்தார்?
Food கொடுத்தார்கள்?
அமைதியாகப் படிக்க இடம் கொடுத்தார்கள்?
Student படித்தான் — அது உண்மை.
ஆனால்:
அவன் மட்டும் காரணம் அல்ல.
ஒரு நல்ல மாணவன் சொல்வான்:
“நான் உழைத்தேன். ஆனால் எனக்கு உதவிய எல்லோருக்கும் நன்றி.”
மாணிக்கவாசகர் ஆன்மிகத்தில் அதைவிடப் பெரிய அளவில் சொல்கிறார்:
“அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி.”
மூன்று நிலைப் பொருள்
மனிதனின் பழைய experiences மற்றும் habits தற்போதைய behaviour-ஐ பாதிக்கலாம். Attention, reflection மற்றும் புதிய responses மூலம் சில behavioural patterns மாற்றப்படலாம்.
மூன்று நிலைப் பொருள்
“நான் மட்டும் எல்லாவற்றிற்கும் காரணம்” என்ற அகந்தையிலிருந்து,
“எனக்கு கிடைத்த உதவி, வாய்ப்பு, அன்பு, வழிகாட்டுதல் அனைத்தையும் உணர்கிறேன்”
என்ற gratitude-க்கு மனம் நகர்கிறது.
மூன்று நிலைப் பொருள்
சைவ பக்தியில்:
சிவனை உணர்வதும், சிவனை வணங்குவதும், சிவனைப் பாடுவதும் கூட அவனுடைய திருவருளால் நிகழ்கிறது; அந்த அருள் உயிரின் வினைப் பந்தத்தை நீக்கி பேரின்பத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.
இந்தப் பாடலின் மிக முக்கியமான Modern Life Lesson
நாம் தினமும் கேட்பது:
“எனக்கு இன்னும் என்ன கிடைக்க வேண்டும்?”
இந்தப் பாடல் கேட்க வைக்கும் கேள்வி:
“எனக்கு ஏற்கெனவே என்ன கிடைத்திருக்கிறது?”
நான் பிறந்தேன்.
யாரோ வளர்த்தார்கள்.
யாரோ கற்றுக்கொடுத்தார்கள்.
யாரோ வாய்ப்பு கொடுத்தார்கள்.
யாரோ என் தவறை மன்னித்தார்கள்.
யாரோ ஒரு புத்தகத்தை எழுதினர்.
யாரோ அறிவை பகிர்ந்தார்கள்.
அனைத்தையும் கடந்து ஆன்மிக நிலையில் மாணிக்கவாசகர் சொல்கிறார்:
“இதன் அடிப்படையிலும் அருள்.” இன்று எப்படி Practice செய்வது?
ஒரு நாளில் 2 minutes.
கண்களை மூட வேண்டிய அவசியமில்லை.
அமைதியாக மூன்று கேள்விகள்:
1. இன்று நான் பெற்ற உதவி என்ன? 2. என்னுடைய பழைய pattern இன்று என்னை இயக்கியது? 3. நான் அனைத்திற்கும் sole controller என்ற ego-வை கொஞ்சம் விட முடியுமா?
இந்த மூன்று questions-ஐ மட்டும் தினமும் பார்த்தாலும்,
இந்தப் பாடல் வெறும் ஓதப்படும் பாடல் அல்ல.
Self-awareness practice ஆகவும் மாறலாம்.
இந்த ஐந்து அடிகளின் ஒரு வரிச் சூத்திரம்
ஆராத இன்பம்
சிந்தையுள் சிவன்
அவன் அருள்
அவன் தாள் வணக்கம்
சிந்தை மகிழ்ச்சி
முந்தை வினை ஓய்தல்
அருள்
அன்பு
ஆனந்தம்
விடுதலை.
ஆழமான உணர்வு
“இறைவனை நான் தேட ஆரம்பித்தேன் என்று பக்தன் நினைக்கலாம்; ஆனால் மாணிக்கவாசகர் ஒரு படி ஆழமாகச் சென்று — ‘தேட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையே அவன் அருள் என்னுள் எழுப்பியது’ என்கிறார்.”
இன்னும் ஆழமாக:
“நான் அவன் கையைப் பிடித்தேன் என்று நினைத்தேன்; பின்னர் புரிந்தது — முதலில் என் கையைப் பிடித்தது அவன்தான்.”
ஒரு வரி நினைவுச் சுருக்கம்
“முயற்சி நம்முடையது; முயற்சிக்க வைத்த விழிப்பின் மூலத்தை மாணிக்கவாசகர் ‘அருள்’ என்கிறார்.”
சுய சிந்தனைக் கேள்வி
“என் வாழ்க்கையில் ‘நான் செய்தேன்’ என்று நினைக்கும் விஷயங்களுக்குப் பின்னால், நான் கவனிக்காமல் விட்ட உதவிகளும் அருள்களும் எத்தனை?”
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்