முந்தைய பகுதியில்:
“அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி”
என்றார்.
இப்போது அந்த அருள் என்ன செய்கிறது?
அருள்
↓
பார்வை மாறுகிறது
↓
இறைவனை உணர்கிறார்
↓
அவன் அளவில்லாதவன் என்று தெரிகிறது
↓
தனது அறிவின் எல்லை தெரிகிறது
↓
பணிவு பிறக்கிறது
அதனால் இந்த ஐந்து அடிகளையும்:
Grace → Perception → Wonder → Limitlessness → Humility
என்று ஒரு modern structure-ல் புரிந்துகொள்ளலாம்.
1. “கண்ணுதலான் தன் கருணைக் கண் காட்ட வந்தெய்தி”
நாம்:
“நான் பார்க்கவில்லை; அதனால் இல்லை.”
என்று சொல்ல முடியாது என்பதற்கு science ஒரு எளிய lesson தருகிறது.
மனிதக் கண் electromagnetic spectrum-இன் மிகச் சிறிய பகுதியான visible light-ஐ மட்டுமே காண்கிறது; NASA சுமார் 380–700 nm அளவிலான பகுதியை மனிதக் கண்கள் detect செய்கின்றன என்று விளக்குகிறது. Radio, infrared, ultraviolet, X-ray போன்ற பகுதிகளை நம் கண்கள் நேரடியாகக் காணாது.
இதிலிருந்து lesson:
“என் senses detect செய்யாதது = இல்லை”
என்ற equation சரியல்ல.
ஆனால் முக்கியமாக:
இது சிவன் இருப்பதற்கான scientific proof அல்ல.
Human sensory access is limited.
திருவாசகம் சொல்வது:
Divine reality எல்லாவற்றிலும் நிறைந்து நிற்கிறது.
இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலக்காமல், முதல் கருத்தை இரண்டாவது கருத்தை புரிந்துகொள்ள ஒரு analogy-ஆக பயன்படுத்தலாம்.
“விளங்கு ஒளியாய்” — ஏன் ஒளி?
ஒளியின் ஒரு beautiful quality:
ஒளி வந்தால்,
chair புதிதாக உருவாகவில்லை.
Table புதிதாக உருவாகவில்லை.
அவை ஏற்கெனவே இருந்தன.
ஒளி அவற்றைத் தெரியச் செய்கிறது.
அதனால் ஆன்மிக இலக்கியத்தில்:
Light → Knowledge / Awareness / Revelation
என்பது மிகவும் இயல்பான உருவகம்.
மாணிக்கவாசகர் சிவனை:
ஒரு object ஆக மட்டும் அல்ல, காணச் செய்யும் ஒளியாகவும் பாடுகிறார்.
ஒரு powerful analogy
ஒரு room dark.
நீங்கள் torch எடுத்துத் தேடுகிறீர்கள்.
Torch-ஐ வைத்து:
book பார்க்கிறீர்கள்.
chair பார்க்கிறீர்கள்.
wall பார்க்கிறீர்கள்.
ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் கேள்வி:
“இந்த எல்லாவற்றையும் பார்க்கச் செய்வது என்ன?”
ஒளி.
அதேபோல் spiritual question:
நாம்:
உலகம் பார்க்கிறோம்.
மக்களை பார்க்கிறோம்.
எண்ணங்களைப் பார்க்கிறோம்.
அனுபவங்களைப் பெறுகிறோம்.
மாணிக்கவாசகர் கேட்பது:
“இந்த எல்லா அறிதலுக்கும் அடிப்படையான பேருண்மை என்ன?”
அவருடைய பதில்:
“விளங்கு ஒளியாய்!” 4. “எண் இறந்து, எல்லை இலாதானே! நின் பெரும் சீர்”
இந்த வரி pure infinity language.
எண் இறந்து
எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டு.
எல்லை இலாதானே
எந்த எல்லைக்குள்ளும் அடங்காதவனே.
நின் பெரும் சீர்
உன்னுடைய அளவற்ற சிறப்பு / பெருமை.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
“இந்த ஒரு question-லேயே இன்னும் எவ்வளவு research இருக்கிறது!”
யாருக்கு அதிகம் தெரியும்?
Second person.
ஆனால் யார்:
“எனக்கு இன்னும் தெரியாதது இருக்கிறது”
என்று சொல்கிறார்?
Second person.
அதனால் humility என்றால்:
Knowledge இல்லாமை அல்ல.
பல நேரங்களில்:
Knowledge-ன் maturity.
இதையே மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிக நிலைக்கு ஒரு analogy-ஆக பார்க்கலாம்.
இந்த ஐந்து வரிகளின் Hidden Journey
முழுவதையும் இப்போது ஒரே flow-ஆக பாருங்கள்:
1. கருணைக் கண்
நான் புதிய பார்வையைப் பெறுகிறேன்.
↓
2. எண்ணுதற்கு எட்டா
என் thought-ன் எல்லை தெரிகிறது.
↓
3. விண் நிறைந்து மண் நிறைந்து
Reality என் சிறிய உலகத்தைவிட பெரியது.
↓
4. எண் இறந்து எல்லை இலாதான்
அதை measurable box-ல் அடைக்க முடியாது.
↓
5. புகழுமாறு ஒன்றறியேன்
அகந்தை கரைகிறது.
Perception → Wonder → Vastness → Limitation → Humility.
“நம்பு”
என்று சொல்லவில்லை.
“Observe, measure, test.”
என்று சொல்கிறது.
நம் instruments-க்கும் limits இருக்கின்றன.
நம் senses-க்கும் limits இருக்கின்றன.
என்று ஏற்றுக்கொள்கிறது. மனிதக் கண் electromagnetic spectrum-இன் ஒரு குறுகிய பகுதியையே நேரடியாகக் காண முடியும் என்பது இதற்கான எளிய physical example.
திருவாசகம் அதிலிருந்து வேறு தளத்தில்:
“மனித எண்ணத்திற்கும் எல்லை உண்டு; பரம்பொருளை முழுமையாக எண்ணத்தில் அடைக்க முடியாது.”
என்கிறது.
Science அதை prove செய்யவில்லை.
ஆனால்:
“Human perception is not unlimited”
என்ற scientific fact, மாணிக்கவாசகரின் humility-ஐ புரிந்துகொள்ள ஒரு நல்ல bridge.
இந்த ஐந்து அடிகளில் மாணிக்கவாசகர் சொல்லும் flow:
பதி — சிவன் அளவற்றவன்.
பசு — உயிரின் அறிவு வரம்புடையது.
அருள் — இறைவனை நோக்கி உயிரின் உணர்வைத் திறக்கிறது.
அருள் வந்தபோது:
“நான் இறைவனை முழுதாக அறிந்துவிட்டேன்”
என்ற பெருமை வரவில்லை.
மாறாக:
“அவன் பெருமையை நான் எவ்வாறு முழுமையாக உரைப்பேன்?”
என்ற பக்திப் பணிவு வருகிறது.
“நான் பார்க்கிறதுதான் முழு உண்மை”
என்று உடனே முடிவு செய்யாதே.
ஒரு மனிதரைப் பற்றி,
ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றி,
உன்னைப் பற்றியே கூட,
இன்னும் பார்க்காத ஒரு angle இருக்கலாம்.
இறைவனை உணர்வதும் அருளால்; உணர்ந்தபின் அவன் அளவற்ற தன்மை புரிகிறது; அந்த அனுபவத்தின் இயல்பான விளைவு அகந்தை அல்ல — சரணாகதியும் பணிவும்.
இந்தப் பாடலை இன்று வாழ்க்கையில் எப்படி பயன்படுத்துவது?
ஒருவரை judge செய்யும் முன்:
“எனக்குத் தெரியாத story இருக்கிறதா?”
ஒரு விஷயம் புரியவில்லை என்றால்:
“புரியவில்லை = இல்லை என்று சொல்லலாமா?”
Success வந்தால்:
“எனக்கெல்லாம் தெரியும் என்ற எண்ணம் வருகிறதா?”
ஒரு subject கற்றுக்கொள்ளும்போது:
“என்ன தெரியும்?” என்பதோடு “என்ன தெரியாது?” என்றும் கேட்கிறேனா?
Prayer-ல்:
“இறைவனை என் definition-க்குள் அடைக்கிறேனா, அல்லது நான் அறியாத அளவுக்கு பெரியவன் என்று ஏற்றுக்கொள்கிறேனா?” இந்தப் பகுதியின் மிகப் பெரிய Lesson
மனிதன் பல நேரம்:
“Seeing is believing.”
என்று சொல்கிறான்.
“Seeing itself is limited.”
அதனால்:
பார்க்கிறோம் → உடனே தீர்ப்பு வேண்டாம்.
அறிகிறோம் → உடனே அகந்தை வேண்டாம்.
அனுபவிக்கிறோம் → இன்னும் ஆழமாகத் தேடு.
“கருணை நமக்கு புதிய உலகத்தை உருவாக்குவதில்லை; ஏற்கெனவே இருந்த உண்மையை வேறு பார்வையில் காணச் செய்கிறது. அந்தப் பார்வை ஆழமானபோது, ‘எனக்கெல்லாம் தெரியும்’ என்ற அகந்தை கரைந்து, ‘இன்னும் எவ்வளவு பெரிது!’ என்ற வியப்பு பிறக்கிறது.”
இன்னும் ஆழமாக:
“கண் திறந்தவன் உலகைப் பார்க்கிறான்; கருணைக் கண் திறந்தவன் பிறரைப் புரிந்துகொள்கிறான்; ஞானக் கண் திறந்தவன் தனது அறிவின் எல்லையையும் பார்க்கிறான்.”
“நான் இன்று உறுதியாகத் தீர்ப்பு சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் எந்த விஷயத்தில், நான் பார்க்காத இன்னொரு உண்மை இருக்கக்கூடும்?”
இவை சிவபுராணத்தின் 21–25ஆம் அடிகள். தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரை, “கண்ணுதலான் தன் கருணைக் கண் காட்ட” என்பதை நெற்றிக்கண்ணுடைய சிவன் தனது அருட்கண்ணைக் காட்டியதால் அவனை அடைந்ததாகவும், “எண்ணுதற்கு எட்டா எழில் ஆர் கழல்” என்பதை நினைவாலும் முழுமையாக எட்ட முடியாத அழகுடைய திருவடிகளாகவும் விளக்குகிறது.
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்