“கடவுளை முழுசாக நான் புரிஞ்சுட்டேன் என்று மாணிக்கவாசகர் சொல்லவில்லை. ‘அவனுடைய அருளால்தான் அவனைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். பார்க்க ஆரம்பித்த பிறகுதான் — நான் நினைத்ததைவிட அவன் அளவில்லாதவன்; என் அறிவால் முழுசாகப் பிடிக்க முடியாதவன் என்று புரிந்தது’ என்கிறார்.”
இதுதான் இந்த ஐந்து அடிகளின் heart:
“உண்மையான அறிவின் முடிவு அகந்தை அல்ல; பணிவு.”
ஒரு student class-க்கு தினமும் late.
Teacher 1:
“இவன் irresponsible.”
Teacher 2 காரணம் கேட்கிறார்.
அந்த மாணவன் காலை தனது உடல்நலக் குறைவுள்ள தாயை hospital-க்கு அழைத்துச் சென்று விட்டு வருகிறான் என்று தெரிகிறது.
Student மாறவில்லை.
Situation மாறவில்லை.
ஆனால் பார்வை மாறிவிட்டது.
முதல் பார்வை:
Judgement.
இரண்டாவது:
Understanding.
இதுதான் “கருணைக் கண்” என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு எளிய analogy.
ஆனால் மாணிக்கவாசகர் பேசும் அருட்கண் இதைவிட ஆழமான ஆன்மிக அனுபவம்.
“என் சிந்தனையால் முழுமையாக அளந்து முடிக்க முடியாத அழகுடைய இறைவனின் திருவடிகளை வணங்கினேன்.”
இங்கே முக்கியமான சொல்:
“எண்ணுதற்கு எட்டா.”
அதாவது:
Think செய்யக்கூடாது என்று அல்ல.
Thinking மட்டும் கொண்டு முழுவதையும் பிடிக்க முடியாது என்பதே கருத்து.
கடலைப் பற்றி textbook-ல் படிக்கலாம்.
Salinity தெரியும்.
Depth தெரியும்.
Waves தெரியும்.
Chemical composition தெரியும்.
ஆனால்:
கடற்கரையில் நின்று ஒரு பெரிய அலை உங்கள் காலில் மோதும் அனுபவம் வேறு.
Information ஒன்று.
Experience ஒன்று.
அதேபோல்:
இறைவனைப் பற்றி அறிவது
மற்றும்
இறைவனை அனுபவிப்பது
ஒரே விஷயம் அல்ல என்பது பக்தி மரபின் முக்கியமான point.
Knowledge vs Experience
ஒருவர்:
“Love என்ன?” என்று கேட்கிறார்.
நாம் hormones, attachment, behaviour என நூறு pages எழுதலாம்.
ஆனால் தாயின் கையைப் பிடித்து இருக்கும் குழந்தையின் அனுபவத்தை முழுமையாக equation-ல் அடைத்துவிட முடியுமா?
இதனால் science தவறு என்று பொருள் இல்லை.
Science தனது கேள்விக்கு மிகவும் சக்திவாய்ந்த method.
ஆனால்:
எல்லா மனித அனுபவங்களும் ஒரே வகையான measurement அல்ல.
மாணிக்கவாசகரின்:
“எண்ணுதற்கு எட்டா”
என்பது spiritual language-ல் இந்த epistemic humility-ஐ நினைவூட்டுகிறது.
ஒரு குழந்தையிடம்:
“ஒரு லிட்டர் கடல்நீரை bottle-ல் எடு.”
என்று சொல்கிறோம்.
எடுத்துவிட்டது.
பிறகு:
“இப்போ முழு கடலும் உன் bottle-ல இருக்கா?”
இல்லை.
Bottle தவறா?
இல்லை.
Bottle-ன் capacity limited.
இதையே analogy-ஆக:
மனித அறிவு = ஒரு container.
அளவற்ற உண்மை = கடல்.
Container valuable.
ஆனால் infinite அல்ல.
இதுதான்:
“எண்ணுதற்கு எட்டா.” 3. “விண் நிறைந்து, மண் நிறைந்து, மிக்காய், விளங்கு ஒளியாய்!”
இங்கே பாடல் திடீரென பெரிதாகிறது.
முதல் இரண்டு வரிகளில்:
என் அனுபவம்.
இப்போது:
முழுப் பிரபஞ்சம்.
விண் நிறைந்து
வானெங்கும் நிறைந்தவன்.
மண் நிறைந்து
உலகெங்கும் நிறைந்தவன்.
மிக்காய்
இவற்றையும் தாண்டி நிற்பவன்.
விளங்கு ஒளியாய்
ஒளிபோல் விளங்குபவன்.
“வானிலும் இருக்கிறாய்; பூமியிலும் இருக்கிறாய்; இவை இரண்டினாலும் உன்னை அடக்கிவிட முடியாது; அனைத்தையும் தாண்டி விளங்கும் பேரொளியாக இருக்கிறாய்.”
இது மிகவும் முக்கியம்.
மாணிக்கவாசகர்:
“God is one object inside the universe.”
என்று மட்டும் பார்க்கவில்லை.
அவரது devotional vision:
Universe-இன் எல்லா இடத்தையும் நிரப்பி, அதையும் தாண்டி நிற்கும் பரம்பொருள்.
“எண்ணிப் பார்த்து இவ்வளவுதான் என்று முடிவு செய்ய முடியாதவனே! எந்த எல்லையிலும் அடங்காதவனே! உன் பெருமை எப்படி அளவிடப்படும்?”
Mathematics Analogy — Infinity
Maths-ல் infinity என்ற idea வரும்.
நாம்:
1, 2, 3, 4…
என்று செல்லலாம்.
எந்த பெரிய number சொன்னாலும்:
அதற்கு +1 இருக்கிறது.
இதனால் mathematics-ன் infinity = God என்று சொல்ல முடியாது.
ஆனால்:
“Final measurable endpoint இல்லை”
என்ற idea-ஐ புரிய வைக்கும் ஒரு நல்ல analogy.
மாணிக்கவாசகர்:
“எண்ணிறந்து.”
என்று சொல்லும்போது,
“எத்தனை?”
என்ற கேள்வியின் language-ஐயே தாண்டிச் செல்கிறார்.
Human Mind-ன் ஒரு common mistake
நமக்கு புரிந்தவுடன்:
“இதுதான் முழு truth.”
என்று நினைத்துவிடுகிறோம்.
ஒரு doctor ஒரு patient பற்றி 10 tests பார்த்திருக்கலாம்.
ஆனால் இன்னும் unknown இருக்கலாம்.
Scientist ஒரு model வைத்திருக்கிறார்.
புதிய evidence வந்தால் model refine ஆகலாம்.
Student ஒரு chapter படித்திருக்கிறார்.
அவர் subject முழுவதையும் முடித்துவிட்டதாக ஆகாது.
Knowledge வளர வளர என்ன வளர வேண்டும்?
Ego?
இல்லை.
Humility. ஒரு நல்ல scientist-ன் மனப்பான்மை
“நமக்குத் தெரிந்தது இதுவரை evidence காட்டுவது. இன்னும் தெரியாதவை இருக்கலாம்.”
இந்த intellectual humility மற்றும் மாணிக்கவாசகரின் devotional humility ஒரே claim அல்ல.
ஆனால் இரண்டிலும் ஒரு அழகான பொதுப்புள்ளி:
தெரிந்தது பெருகும்போது தெரியாததின் பரப்பும் தெளிவாகிறது. 5. “பொல்லா வினையேன், புகழும் ஆறு ஒன்று அறியேன்”
இதுதான் இந்தப் பகுதியின் climax.
இவ்வளவு பெரிய இறைவனைப் பற்றி சொன்ன பிறகு மாணிக்கவாசகர்:
“அதனால் எனக்கெல்லாம் தெரியும்.”
என்று சொல்லவில்லை.
மாறாக:
“எனக்கு எப்படிப் புகழ வேண்டும் என்றே தெரியவில்லை.”
தமிழ் மூலமும் இதை, அளவற்ற இறைவனின் பெருமையை தான் எவ்வாறு புகழ்வது என்று அறியாதவன் என்ற பணிவாக அமைக்கிறது.
கவனியுங்கள் — இதுதான் உண்மையான transformation
ஆரம்பத்தில் மனித ego:
“எனக்குத் தெரியும்.”
அறிவு கொஞ்சம் வளர்கிறது:
“இது எனக்குத் தெரியும்.”
இன்னும் ஆழமாகச் செல்கிறான்:
“இங்கே நிறைய இருக்கிறது.”
மிக ஆழமாகச் செல்கிறான்:
“எவ்வளவு தெரியாதது இருக்கிறது!”
இதுதான் humility.
ஒரு field-ல் ஆரம்ப student:
“இந்த subject easy.”
ஒருவரிடம் உங்களுக்கு கோபம்.
நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்:
“அவர் கெட்டவர்.”
அதுதான் முழு truth என்று நினைக்கிறீர்கள்.
பிறகு அவருடைய வாழ்க்கையைத் தெரிந்துகொள்கிறீர்கள்.
Trauma.
Family problem.
Fear.
Pressure.
திடீரென்று:
“நான் பார்த்தது story-யின் ஒரு பகுதி மட்டும்.”
என்று புரிகிறது.
அதுவே wisdom-ன் ஆரம்பம்.
First judgement:
“I know.”
Deeper awareness:
“Maybe I don't know the whole story.”
இந்த mental shift-ஐ:
“கருணைக் கண்” → “அறிவின் எல்லையை உணர்தல்”
என்ற இந்தப் பாடலோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம்.
ஒரு குழந்தை இரவில் வானத்தைப் பார்க்கிறது.
அதற்கு 20 stars தெரிகின்றன.
அது சொல்கிறது:
“வானத்தில் 20 stars தான்.”
Teacher telescope காட்டுகிறார்.
நூற்றுக்கணக்காகத் தெரிகிறது.
அப்போது குழந்தை என்ன கற்றுக்கொண்டது?
“Stars புதிதாக உருவானது” அல்ல.
“என் கண்களுக்கு தெரிந்தது முழுவதும் இல்லை.”
இந்த simple lesson தான் இந்தப் பாடலைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்:
“நான் பார்க்கும் அளவு = Reality-ன் முழு அளவு அல்ல.”
“கருணை நமக்கு புதிய உலகத்தை உருவாக்குவதில்லை; ஏற்கெனவே இருந்த உண்மையை வேறு பார்வையில் காணச் செய்கிறது. அந்தப் பார்வை ஆழமானபோது, ‘எனக்கெல்லாம் தெரியும்’ என்ற அகந்தை கரைந்து, ‘இன்னும் எவ்வளவு பெரிது!’ என்ற வியப்பு பிறக்கிறது.”
இன்னும் ஆழமாக:
“கண் திறந்தவன் உலகைப் பார்க்கிறான்; கருணைக் கண் திறந்தவன் பிறரைப் புரிந்துகொள்கிறான்; ஞானக் கண் திறந்தவன் தனது அறிவின் எல்லையையும் பார்க்கிறான்.”
“நான் இன்று உறுதியாகத் தீர்ப்பு சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் எந்த விஷயத்தில், நான் பார்க்காத இன்னொரு உண்மை இருக்கக்கூடும்?”
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்