மூலப்பாடல் — முழுவதும்
தென்பாண்டி நாட்டானே! அல்லல் பிறவி அறுப்பானே!
“ஓ!” என்று சொல்லற்கு அரியானைச் சொல்லி, திருவடிக் கீழ்ச்
சொல்லிய பாட்டின் பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்
செல்வர் சிவபுரத்தின் உள்ளார் சிவன் அடிக் கீழ்,
பல்லோரும் ஏத்தப் பணிந்து.
இன்று நாம் பேசும் தமிழில் முழுப் பொருள்
“தென்பாண்டி நாட்டில் அருள்புரிந்த இறைவனே! துன்பம் நிறைந்த பிறவிச் சுழற்சியை அறுத்து விடுபவனே! வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிக்க முடியாத உன்னை, என்னால் முடிந்த அளவு இந்தப் பாடலால் புகழ்ந்தேன். உன் திருவடிகளை நோக்கிப் பாடப்பட்ட இந்த சிவபுராணத்தின் சொற்களை வெறுமனே உச்சரிக்காமல், அதன் ஆழமான பொருளை உணர்ந்து ஓதுகிறவர்கள் சிவனுடைய திருவடியை அடையும் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையைப் பெறுவர்” என்பதே நிறைவின் பொருள்.
இன்னும் பேசும் தமிழில்
“இந்தப் பாடலை just மனப்பாடம் பண்ணி சொல்லுறது மட்டும் போதாது. ‘மாணிக்கவாசகர் என்ன உணர்ந்து சொல்கிறார்?’ன்னு புரிஞ்சு, அந்த meaning நம்ம வாழ்க்கைக்குள்ள வரணும். அப்போதுதான் திருவாசகம் வாயிலிருந்து மனசுக்குள் இறங்கும்.”
இதுதான் இந்த நிறைவுப் பகுதியின் heart:
“சொல் → பொருள் → உணர்வு → வாழ்க்கை → இறைநிலை.” சிவபுராணத்தின் முடிவு ஏன் மிகவும் சிறப்பு?
சிவபுராணத்தின் முதல் வரியை நினைவில் கொள்ளுங்கள்:
“நமச்சிவாய வாழ்க…”
அது திருநாமத்தில் தொடங்கியது.
பிறகு:
திருவடி, குரு, அருள், உள்ளம், பிறவி, மாயை, ஐம்புலன், பாசம், ஞானம், அன்பு, கருணை, மெய்மை, விடுதலை
என்று ஒரு பெரிய ஆன்மிகப் பயணம் நடந்தது.
கடைசியில் மாணிக்கவாசகர் எங்கு கொண்டு வருகிறார்?
“பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்.”
அதாவது ஆரம்பம்:
சொல்.
முடிவு:
பொருள் உணர்வு.
இது மிக அழகான வட்டம்.
1. “தென்பாண்டி நாட்டானே!”
இங்கு இறைவன் abstract cosmic principle மட்டுமல்ல.
முன்பு மாணிக்கவாசகர்:
“விண் நிறைந்து மண் நிறைந்து…”
என்று எல்லையற்ற பரம்பொருளைப் பாடினார்.
“யாவையும் ஆய் அல்லையும் ஆம்”
என்று அனைத்தையும் கடந்தவனாகப் பாடினார்.
ஆனால் இப்போது:
“தென்பாண்டி நாட்டானே!”
என்கிறார்.
பாரம்பரிய உரை இதை பாண்டிய நாட்டின் மதுரையோடு, அங்கு சிவன் சோமசுந்தரராக அருளிய திருவிளையாடல் மரபோடு இணைக்கிறது.
இதில் ஒரு பெரிய Spiritual Pattern
இறைவன்:
Infinite.
ஆனால்:
Local-ஆக அனுபவிக்கப்படுகிறான்.
இறைவன்:
எல்லாவற்றையும் கடந்தவன்.
ஆனால்:
மனிதனின் வரலாற்றிலும் இடத்திலும் உறவிலும் நுழைகிறான்.
இதைத்தான் முன்பும் பார்த்தோம்:
“மிக்காய்” — எல்லாவற்றையும் கடந்தவன்.
ஆனால்:
“அத்தா” — என் அப்பன்.
அதே pattern:
Infinite + Intimate.
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
சூரியன் உலகம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்கிறான்.
ஆனால் உங்கள் வீட்டின் சிறிய ஜன்னல் வழியாகவும் அந்த ஒளி உள்ளே வருகிறது.
சூரியன்:
ஜன்னலுக்குள் மட்டும் அடைக்கப்படவில்லை.
ஆனால்:
அந்த ஜன்னல் வழியாக உங்களுக்கு அனுபவமாகிறான்.
இதை இறைவனுக்கு proof என்று சொல்லவில்லை.
ஆனால்:
Universal reality → particular experience
என்ற கருத்தைப் புரியவைக்கும் analogy.
2. “அல்லல் பிறவி அறுப்பானே!”
இது முழு சிவபுராணத்தின் ஒரு major theme-ஐ மீண்டும் கடைசியில் கொண்டு வருகிறது.
முன்பு:
“எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்.”
பிறகு:
“பிறந்த பிறப்பு அறுக்கும் எங்கள் பெருமான்.”
இப்போது:
“அல்லல் பிறவி அறுப்பானே!” “அல்லல்”
துன்பம்.
வலி.
களைப்பு.
“பிறவி”
சைவ ஆன்மிகப் பார்வையில் வினையால் தொடரும் பிறவிச் சுழற்சி.
“அறுப்பானே”
வேரோடு துண்டித்து விடுபவன்.
தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரையும் இதை “துன்பப் பிறப்பை அறுப்பவன்” என்று நேரடியாக விளக்குகிறது.
ஒரு பெரிய மாற்றம்
சிவபுராணத்தின் நடுவில் உயிர்:
“இளைத்தேன்.”
என்று அழுகிறது.
இறுதியில்:
“அறுப்பானே!”
என்று நம்பிக்கையோடு நிற்கிறது.
அதாவது:
Problem → நான் cycle-ல் சிக்கியிருக்கிறேன்.
Realization → இதை நான் மட்டும் உடைக்க முடியவில்லை.
Grace → அவன் அறுக்கிறான்.
உளவியல் தொடர்பு
உளவியல் ஒப்புமைLiteral rebirth-ஐ psychology-க்கு சமமாக்க முடியாது.
ஆனால் ஒரு வாழ்க்கைக்குள்:
Anger → Reaction → Conflict → Regret → மீண்டும் Anger.
Fear → Avoidance → Short relief → More fear.
Comparison → Achievement → Temporary relief → New comparison.
இப்படியான cycles-ல் நாம் களைப்படையலாம்.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
ஒரு pattern-ஐ symptom-level-ல் மட்டும் manage செய்யாமல் அதன் root-ஐ புரிந்து break செய்வதை
“அறுத்தல்”
என்ற சொல்லுக்கான modern analogy-ஆக பயன்படுத்தலாம்.
ஆனால் மாணிக்கவாசகரின் literal spiritual meaning:
வினைப் பிறவியிலிருந்து விடுதலை. 3. “‘ஓ!’ என்று சொல்லற்கு அரியானைச் சொல்லி”
இந்த வரி சிவபுராணத்தின் மிக அழகான paradox-களில் ஒன்று.
“சொல்லற்கு அரியவன்.”
அதாவது:
வார்த்தைகளால் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாதவன்.
ஆனால் அடுத்த சொல்?
“சொல்லி.”
😄
“சொல்ல முடியாதவனைச் சொல்லுகிறேன்.”
எப்படி?
இதுதான் கவிதையின் அதிசயம்
மாணிக்கவாசகர்:
“என்னால் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது; அதனால் அமைதியாக இருப்பேன்.”
என்று சொல்லவில்லை.
அவர்:
சொல்ல முடியாததைச் சொல்ல முயற்சிக்கிறார்.
ஏன்?
அன்பு அப்படித்தான்.
Real-Life Example — தாய் அன்பு
ஒருவரிடம் கேளுங்கள்:
“உங்கள் அம்மாவைப் பற்றிய உங்கள் அன்பை exactly explain செய்யுங்கள்.”
அவர்:
“அவர் நல்லவர்.”
“என்னை பார்த்துக்கொண்டார்.”
“நான் அவரை ரொம்ப நேசிக்கிறேன்.”
என்று சொல்லலாம்.
பிறகு:
“இதுதான் முழு feeling-ஆ?”
என்றால்?
இல்லை.
Words fail.
ஆனால் அவர் பேசுவதை நிறுத்துகிறாரா?
இல்லை.
Language incomplete. Yet meaningful.
இதுதான்:
“சொல்லற்கு அரியானைச் சொல்லி.”
நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம்
ஒருபோதும் mango சாப்பிடாத ஒருவரிடம்:
“Mango taste சொல்லு.”
Sweet.
Juicy.
Fragrant.
Slight tang.
எவ்வளவு சொல்லினாலும்:
taste itself ≠ description.
ஆனால் description useless-ஆ?
இல்லை.
அது experience-ஐ நோக்கிக் காட்டுகிறது.
அதேபோல் திருவாசக வார்த்தைகள்:
Finger pointing to experience.
விரல் moon அல்ல.
ஆனால் moon-ஐ காட்டுகிறது.
மிகப் பெரிய Philosophy Lesson Word ≠ Reality.
“Fire”
என்று எழுதிய paper உங்களை எரிக்காது.
“Water”
என்று 100 முறை சொன்னால் தாகம் தீராது.
அதனால்:
சொல்லின் வேலை reality ஆக இருப்பது அல்ல. reality-ஐ நோக்கிக் காட்டுவது.
மாணிக்கவாசகரின் சிவபுராணம்:
God definition book அல்ல.
அது:
God-experience-ஐ நோக்கிச் செல்லும் devotional language. 4. “திருவடிக் கீழ்ச் சொல்லிய பாட்டின்…”
சிவபுராணம் ஏன் எழுதப்பட்டது?
Self-display-க்காக?
Poetic fame-க்காக?
Literary competition-க்காக?
மாணிக்கவாசகர் தானே context கொடுக்கிறார்:
“திருவடிக் கீழ்.”
அதாவது:
சரணாகதி நிலையில் பாடப்பட்ட பாடல். “திருவடி” மீண்டும்!
சிவபுராணத்தின் ஆரம்பமே:
“நாதன் தாள் வாழ்க.”
“நீங்காதான் தாள் வாழ்க.”
“குருமணிதன் தாள் வாழ்க.”
“இறைவன் அடி வாழ்க.”
என்று திருவடியில் தொடங்கியது.
இறுதியிலும்:
“திருவடிக் கீழ்.”
இதனால் சிவபுராணத்தின் முழு structure-ஐ:
திருவடியில் தொடங்கி → திருவடியில் முடிகிறது
என்று கூட சொல்லலாம்.
இதன் Spiritual Symbol
திருவடி:
பணிவு.
சரணாகதி.
அடித்தளம்.
பாதை.
இலக்கு.
அதனால் சிவபுராணத்தில்:
Knowledge ends in surrender.
அறிவு வளர வளர:
“நான் பெரியவன்”
என்று அல்ல.
“என் ஆதாரம் எது?”
என்ற பணிவு.
5. “சொல்லிய பாட்டின் பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்” இதுதான் சிவபுராணத்தின் கடைசி பெரிய instruction.
கவனியுங்கள்.
மாணிக்கவாசகர்:
“பாடலை சொல்லுவார்”
என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.
அதற்கு நடுவில் மிகப் பெரிய condition:
“பொருள் உணர்ந்து.”
தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரை இதை நேரடியாக “பொருளை அறிந்து துதிப்பவர்” என்று விளக்குகிறது; TVA-வின் மற்றொரு சைவ இலக்கியப் பாடப்பகுதியும் சிவபுராணத்தை பொருள் உணர்ந்து வழிபடுதலே இறுதி பயனோடு தொடர்புடையதாகக் குறிப்பிடுகிறது.
இதன் பொருள் என்ன?
மூன்று நிலைப் பொருள்
“நமச்சிவாய வாழ்க…”
வாயால் சொல்கிறேன்.
மூன்று நிலைப் பொருள்
“இதன் பொருள் என்ன?”
புரிகிறது.
மூன்று நிலைப் பொருள்
“இந்த வரி என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறது?”
என்று பார்க்கிறேன்.
மூன்று நிலைப் பொருள்
ஒரு நாள்:
பாடலை நான் சொல்லவில்லை.
பாடலின் கருத்து என்னுள் வாழ ஆரம்பிக்கிறது.
இதுதான்:
Recitation → Understanding → Internalization → Transformation.
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
Teacher ஒரு formula எழுதுகிறார்:
Area = length × breadth
Student அதை 100 முறை மனப்பாடம் செய்கிறான்.
Teacher rectangle கொடுத்து:
“Area கண்டுபிடி.”
Student:
“Area = length × breadth… Area = length × breadth…”
😄
Formula தெரியும்.
Meaning தெரியவில்லை.
அப்படியானால் learning complete-ஆ?
இல்லை.
அதேபோல்:
“நமச்சிவாய வாழ்க”
என்று ஆயிரம் முறை சொல்லலாம்.
ஆனால்:
“என் நெஞ்சில் நீங்காதான்”
என்ன?
“அவன் அருளாலே”
என்ன?
“பாசமாம் பற்றறுத்து”
என்ன?
“பொய் கெட்டு மெய்யானார்”
என்ன?
என்று வாழ்க்கையோடு இணைக்கவில்லை என்றால்:
இன்னும் முதல் படி.
இதுதான் “பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்” என்பதன் extraordinary importance.
உளவியல் தொடர்பு
உளவியல் ஒப்புமைஇதைக் கல்வியிலும் மிக எளிதாகப் பார்க்கலாம்.
ஒரு student:
Definition மனப்பாடம் செய்கிறான்.
Exam முடிந்ததும் மறந்து விடுகிறான்.
மற்றொரு student:
Concept ஏன் வேலை செய்கிறது?
Example என்ன?
எங்கே பயன்படுத்தலாம்?
என்று புரிந்துகொள்கிறான்.
யாருடைய learning deeper?
Meaning-based learner.
அதே general principle-ஐ spiritual reading-க்கும் analogy-ஆகப் பயன்படுத்தலாம்:
Sacred text-ஐ வெறும் sound-ஆக மட்டும் வைத்திருக்காமல் meaning-ஆக உள்ளே கொண்டு செல்.
இது சிவபுராணத்தின் own ending-லேயே வெளிப்படையாக வருகிறது.
ஆனால் இதனால் ஓதலின் மதிப்பு குறைகிறதா?
இல்லை.
Sound முக்கியம்.
Memory முக்கியம்.
Tradition முக்கியம்.
Recitation முக்கியம்.
ஆனால் மாணிக்கவாசகர் அதில் இன்னொரு layer சேர்க்கிறார்:
Meaning.
அதனால் correct equation:
❌ ஓதுதல் vs புரிதல்
அல்ல.
✅ ஓதுதல் + புரிதல் + உணர்வு.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
ஒரு மிக simple Example
ஒருவர் சொல்கிறார்:
“Sorry.”
Words correct.
ஆனால் meaning இல்லை.
மற்றொருவர்:
“நான் செய்தது உன்னை காயப்படுத்தியது. எனக்கு புரிகிறது. மன்னிக்கவும்.”
Same category of word.
ஆனால்:
உள்ளுணர்வு வேறு.
அதேபோல்:
Sacred words + inner meaning
அவை ஒன்றாக வந்தால் experience மாறுகிறது.
6. “செல்வர் சிவபுரத்தின் உள்ளார் சிவன் அடிக் கீழ்”
இங்கு “செல்வர்” என்பது money-rich ஆகிவிடுவார்கள் என்று பொருள் அல்ல.
செல்வர் = சென்று அடைவார்கள்.
இது Science claim அல்ல
பொது அறிவியல் கருத்துமிகத் தெளிவாக:
“சிவபுரம்” என்பதை astronomy telescope-ல் கண்ட ஒரு physical planet என்று சொல்ல முடியாது.
இது:
சைவ ஆன்மிகத்தின் இறுதி இறைநிலை / சிவசந்நிதி பற்றிய மொழி.
அதனால் இதற்கு empirical science proof கூறுவது சரியல்ல.
உளவியல் தொடர்பு
உளவியல் ஒப்புமைஒரு மனிதன்:
பல ஆண்டுகள் confusion.
பிறகு values clear.
Life direction clear.
அவர் சொல்கிறார்:
“இப்போதுதான் நான் என்னுடைய இடத்தை கண்டேன்.”
Physical house கிடைத்தது என்று அவசியமில்லை.
Existential settling.
இதை “சிவபுரம்” என்ற liberation state-க்கு சமமாக்காமல், destination / homecoming concept புரிய ஒரு analogy-ஆகக் கொள்ளலாம்.
முந்தைய “வீடுற்றேன்” நினைவிருக்கிறதா?
மாணிக்கவாசகர் முன்பு சொன்னார்:
“மெய்யே உன் பொன்னடிகள் கண்டு இன்று வீடுற்றேன்.”
இப்போது சிவபுராணத்தின் முடிவில்:
“செல்வர் சிவபுரத்தின் உள்ளார் சிவன் அடிக்கீழ்.”
அதாவது:
Personal experience
“நான் வீடு பெற்றேன்.”
↓
Universal invitation
“இந்தப் பொருளை உணர்ந்து சொல்லுபவர்களும் அந்த நிலையை நோக்கிச் செல்வர்.”
இதுதான் இறுதிப் பகுதியின் beauty.
7. “பல்லோரும் ஏத்தப் பணிந்து”
கடைசி சொல் என்ன?
“வெற்றி”?
இல்லை.
“ஞானம்”?
இல்லை.
“நான்”?
இல்லை.
“பணிந்து.”
இதுதான் extraordinary.
சிவபுராணம் முடியும் இடம்:
பணிவு. ஆரம்பமும் முடிவும் பாருங்கள் ஆரம்பம்:
“நமச்சிவாய வாழ்க.”
முடிவு:
“பணிந்து.”
இதன் முழுப் பாதை:
திருநாமம் → திருவடி → அருள் → அன்பு → ஞானம் → பாசம் அறுத்தல் → மெய்யுணர்வு → விடுதலை → பணிவு
அதனால்:
True spiritual growth ends not in superiority, but humility.
இந்த ஒப்புமை புரிதலுக்காக மட்டுமே. இது ஆன்மிகக் கருத்திற்கான அறிவியல் நிரூபணம் அல்ல.
ஒரு Professor Example
ஒரு beginner:
“எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.”
ஒரு true scholar:
“இந்த field-ல் இன்னும் எவ்வளவு இருக்கிறது!”
என்று சொல்வார்.
அறிவு வளர்ந்தது.
ஆனால் ego?
குறையலாம்.
மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிகப் பாதையும் இதே direction:
More realization → More surrender.
சிவபுராணம் முழுவதின் Hidden Master Structure
இப்போது முதல் வரியிலிருந்து கடைசி வரை ஒரு பெரிய map:
- 1 “நமச்சிவாய வாழ்க” Sacred remembrance
- 2 “என் நெஞ்சில் நீங்காதான்” Inner presence
- 3 “குருமணி” Guidance
- 4 “வேகம் கெடுத்தாண்ட” Mind transformation
- 5 “சிரம் குவிவார் ஓங்குவிக்கும்” Humility
- 6 “அவன் அருளாலே” Grace
- 7 “புல்லாகிப்…” Birth-cycle
- 8 “இளைத்தேன்” Exhaustion
- 9 “வீடுற்றேன்” Liberation glimpse
- 10 “பொய் ஆயின எல்லாம் போய் அகல” Unlearning
- 11 “அஞ்ஞானம் அகல்விக்கும் நல் அறிவு” Wisdom
- 12 “புலன் ஐந்தும் வஞ்சனை” Sensory bondage
- 13 “கலந்த அன்பு” Devotion
- 14 “தாயின் சிறந்த தயா” Compassion
- 15 “பாசமாம் பற்றறுத்து” Detachment
- 16 “பெருங்கருணைப் பேராறு” Grace overflows
- 17 “யாவையும் ஆய் அல்லையும் ஆம்” Infinite reality
- 18 “கூர்த்த மெய்ஞ்ஞானத்தாலும்…” Limits of intellect
- 19 “சிந்தனையுள் ஊற்று ஆன அமுது” Inner fulfilment
- 20 “பொய் கெட்டு மெய்யானார்” Truth-realization
- 21 “பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்” Understanding
- 22 “சிவன் அடிக்கீழ்… பணிந்து” Final surrender
Mantra
Mind
Grace
Love
Wisdom
Freedom
Surrender
மூன்று நிலைப் பொருள்
ஒரு text-ஐ repeat செய்வதும், அதன் meaning-ஐப் புரிந்து தன் அனுபவத்தோடு தொடர்புபடுத்துவதும் ஒரே cognitive activity அல்ல. சிவபுராணத்தின் முடிவே “பொருள் உணர்ந்து சொல்லுதல்” மீது வலியுறுத்துவதால், இதை meaningful learning-க்கு ஒரு நல்ல analogy-ஆகப் பயன்படுத்தலாம்.
மூன்று நிலைப் பொருள்
இந்தப் பாடல் நமக்குச் சொல்வது:
“கேள்வி கேள்.” “பொருள் புரிந்து கொள்.” “உன்னைப் பார்.” “பற்றைக் கவனி.” “பொய்யை விடு.” “அன்பை வளர்த்து.” “உதவியை அருளாக உணர்.” “தெரிந்ததால் பெருமை கொள்ளாமல் பணிவடைக.”
மூன்று நிலைப் பொருள்
சைவ மரபில் சிவன் பிறவித் துன்பத்தை அறுப்பவன்; சொல்லால் முழுமையாக அடைக்க முடியாத பரம்பொருள். அவன் திருவடியைப் போற்றிய சிவபுராணத்தின் பொருளை உணர்ந்து ஓதுவோர் சிவனடியை அடையும் பயன் பெறுவர் என்பதே இறுதி அடிகளின் மரபு விளக்கம்.
குழந்தைகளுக்கான உதாரணம்
Teacher ஒரு poem கொடுக்கிறார்.
Student முழுவதும் memorize செய்கிறான்.
Teacher:
“இந்த poem என்ன சொல்கிறது?”
Student:
“தெரியாது miss… ஆனா full poem சொல்லுவேன்.”
😄
Teacher சொல்கிறார்:
“மனப்பாடம் நல்லது. இப்போ meaning புரிஞ்சுக்கோ.”
அதேபோல் சிவபுராணத்தின் final instruction:
“பாடம் தெரிந்தால் மட்டும் போதாது; பாடலின் பொருள் உயிரில் இறங்க வேண்டும்.” இந்தப் பாடலை இன்று எப்படி Practice செய்வது?
ஒரு நாளில் ஒரு வரி மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
உதாரணம்
“அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி.”
அன்று கேள்வி:
“என் வாழ்க்கையில் நான் தனியாக சாதித்தேன் என்று நினைக்கும் விஷயங்களுக்குப் பின்னால் யார் யார் உதவி இருக்கிறது?”
மற்றொரு நாள்:
“பாசமாம் பற்றறுத்து.”
கேள்வி:
“நான் care செய்கிறேனா, control செய்கிறேனா?”
மற்றொரு நாள்:
“பொய் கெட்டு மெய்யானார்.”
கேள்வி:
“என்னுடைய எந்த belief fact அல்லாமல் assumption ஆக இருக்கலாம்?”
அப்போது:
திருவாசகம் reading material அல்ல — daily reflection practice ஆகிறது. சிவபுராணத்தின் மிகப்பெரிய Lesson என்ன?
ஒரே sentence-ல் சொன்னால்:
“உலகம் முழுவதும் ஓடி, பல பிறவிகளிலும் பல பற்றுகளிலும் களைத்த உயிர், இறுதியில் அருளால் உள்ளே திரும்பி, பொய் நீங்கி மெய்யை உணர்ந்து, அன்பிலும் பணிவிலும் இறைவனின் திருவடியை அடைகிறது.”
இன்னும் ஆழமாக
சிவபுராணம் சொல்லும் பயணம்:
“God exists”
என்ற ஒரு belief-ஐ மட்டும் கற்றுக்கொடுப்பது அல்ல.
மாறாக அது தொடர்ந்து கேட்கிறது:
உன் மனம் எங்கே ஓடுகிறது?
உன்னை என்ன கட்டியுள்ளது?
நீ எதை ‘நான்’ என்று நினைக்கிறாய்?
எந்த ஆசை மீண்டும் மீண்டும் உன்னை இழுக்கிறது?
எதை நிரந்தரம் என்று தவறாகப் பற்றுகிறாய்?
உன்னுள் வஞ்சம் இருக்கிறதா?
அன்பு இருக்கிறதா?
அருளை உணருகிறாயா?
தெரியாததை ஏற்கும் பணிவு இருக்கிறதா?
இறுதியில்:
“பொருள் உணர்ந்தாயா?”
என்று கேட்கிறது.
சிவபுராணம் — முழு சூத்திரம்
- நமச்சிவாய
- நினைவு
- அருள்
- உள்ளுணர்வு
- பிறவிக் களைப்பு
- பற்றறுத்தல்
- மெய்ஞ்ஞானம்
- அன்பு
- கருணை
- விடுதலை
- பொருள் உணர்வு
- பணிவு
“சொல்லில் தொடங்கி → உணர்வில் வளர்ந்து → மெய்யில் முடிந்து → பணிவில் நிலைபெறும் பயணம்.”
இத்துடன் திருவாசகத்தின் முதல் பகுதியான சிவபுராணம் நிறைவடைகிறது. தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகத்தின் பதிப்பிலும் சிவபுராணம் 95ஆம் அடியில் “பல்லோரும் ஏத்தப் பணிந்து” என நிறைவடைகிறது.
ஆழமான உணர்வு
“திருவாசகத்தை வாயால் சொல்லுவது வழிபாட்டின் தொடக்கம்; அதன் பொருளை மனதால் உணர்வது அடுத்த படி; அந்தப் பொருள் வாழ்க்கையை மாற்றும்போது தான் பாடல் உயிர்பெறுகிறது.”
இன்னும் ஆழமாக:
“நமச்சிவாய என்று வாயால் தொடங்கினேன்; ‘அவன் அருளாலே’ என்று அகந்தை கரைந்தது; ‘இளைத்தேன்’ என்று என் பந்தத்தை உணர்ந்தேன்; ‘வீடுற்றேன்’ என்று மெய்யைக் கண்டேன்; இறுதியில் வார்த்தைகள் எல்லாம் முடிந்தபோது— அவன் திருவடிக்கீழ் பணிந்தேன்.”
ஒரு வரி நினைவுச் சுருக்கம்
“திருவாசகத்தின் இலக்கு பாடலை முடிப்பது அல்ல; பாடல் நம்முள் தொடங்குவது.”
சுய சிந்தனைக் கேள்வி
“நான் திருவாசகத்தை எவ்வளவு சொல்லியிருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டிலும், திருவாசகம் என்னுள் என்ன மாற்றியிருக்கிறது என்று நான் ஒருபோதும் கேட்டிருக்கிறேனா?”
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்