தென்பாண்டி நாட்டானே! அல்லல் பிறவி அறுப்பானே!

சூரியன் உலகம் முழுவதையும் ஒளிரச் செய்கிறான்.

ஆனால் உங்கள் வீட்டின் சிறிய ஜன்னல் வழியாகவும் அந்த ஒளி உள்ளே வருகிறது.

சூரியன்:

ஜன்னலுக்குள் மட்டும் அடைக்கப்படவில்லை.

ஆனால்:

அந்த ஜன்னல் வழியாக உங்களுக்கு அனுபவமாகிறான்.

இதை இறைவனுக்கு proof என்று சொல்லவில்லை.

ஆனால்:

Universal reality → particular experience

என்ற கருத்தைப் புரியவைக்கும் analogy.

2. “அல்லல் பிறவி அறுப்பானே!”

இது முழு சிவபுராணத்தின் ஒரு major theme-ஐ மீண்டும் கடைசியில் கொண்டு வருகிறது.

முன்பு:

“எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்.”

பிறகு:

“பிறந்த பிறப்பு அறுக்கும் எங்கள் பெருமான்.”

இப்போது:

“அல்லல் பிறவி அறுப்பானே!” “அல்லல்”

துன்பம்.

வலி.

களைப்பு.

“பிறவி”

சைவ ஆன்மிகப் பார்வையில் வினையால் தொடரும் பிறவிச் சுழற்சி.

“அறுப்பானே”

வேரோடு துண்டித்து விடுபவன்.

தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரையும் இதை “துன்பப் பிறப்பை அறுப்பவன்” என்று நேரடியாக விளக்குகிறது.

ஒரு பெரிய மாற்றம்

சிவபுராணத்தின் நடுவில் உயிர்:

“இளைத்தேன்.”

என்று அழுகிறது.

இறுதியில்:

“அறுப்பானே!”

என்று நம்பிக்கையோடு நிற்கிறது.

அதாவது:

Problem → நான் cycle-ல் சிக்கியிருக்கிறேன்.

Realization → இதை நான் மட்டும் உடைக்க முடியவில்லை.

Grace → அவன் அறுக்கிறான்.

ஒருவரிடம் கேளுங்கள்:

“உங்கள் அம்மாவைப் பற்றிய உங்கள் அன்பை exactly explain செய்யுங்கள்.”

அவர்:

“அவர் நல்லவர்.”

“என்னை பார்த்துக்கொண்டார்.”

“நான் அவரை ரொம்ப நேசிக்கிறேன்.”

என்று சொல்லலாம்.

பிறகு:

“இதுதான் முழு feeling-ஆ?”

என்றால்?

இல்லை.

Words fail.

ஆனால் அவர் பேசுவதை நிறுத்துகிறாரா?

இல்லை.

Language incomplete. Yet meaningful.

இதுதான்:

“சொல்லற்கு அரியானைச் சொல்லி.”

ஒருபோதும் mango சாப்பிடாத ஒருவரிடம்:

“Mango taste சொல்லு.”

Sweet.

Juicy.

Fragrant.

Slight tang.

எவ்வளவு சொல்லினாலும்:

taste itself ≠ description.

ஆனால் description useless-ஆ?

இல்லை.

அது experience-ஐ நோக்கிக் காட்டுகிறது.

அதேபோல் திருவாசக வார்த்தைகள்:

Finger pointing to experience.

விரல் moon அல்ல.

ஆனால் moon-ஐ காட்டுகிறது.

மிகப் பெரிய Philosophy Lesson Word ≠ Reality.

“Fire”

என்று எழுதிய paper உங்களை எரிக்காது.

“Water”

என்று 100 முறை சொன்னால் தாகம் தீராது.

அதனால்:

சொல்லின் வேலை reality ஆக இருப்பது அல்ல. reality-ஐ நோக்கிக் காட்டுவது.

மாணிக்கவாசகரின் சிவபுராணம்:

God definition book அல்ல.

அது:

God-experience-ஐ நோக்கிச் செல்லும் devotional language. 4. “திருவடிக் கீழ்ச் சொல்லிய பாட்டின்…”

சிவபுராணம் ஏன் எழுதப்பட்டது?

Self-display-க்காக?

Poetic fame-க்காக?

Literary competition-க்காக?

மாணிக்கவாசகர் தானே context கொடுக்கிறார்:

“திருவடிக் கீழ்.”

அதாவது:

சரணாகதி நிலையில் பாடப்பட்ட பாடல். “திருவடி” மீண்டும்!

சிவபுராணத்தின் ஆரம்பமே:

“நாதன் தாள் வாழ்க.”

“நீங்காதான் தாள் வாழ்க.”

“குருமணிதன் தாள் வாழ்க.”

“இறைவன் அடி வாழ்க.”

என்று திருவடியில் தொடங்கியது.

இறுதியிலும்:

“திருவடிக் கீழ்.”

இதனால் சிவபுராணத்தின் முழு structure-ஐ:

திருவடியில் தொடங்கி → திருவடியில் முடிகிறது

என்று கூட சொல்லலாம்.

இதன் Spiritual Symbol

திருவடி:

பணிவு.

சரணாகதி.

அடித்தளம்.

பாதை.

இலக்கு.

அதனால் சிவபுராணத்தில்:

Knowledge ends in surrender.

அறிவு வளர வளர:

“நான் பெரியவன்”

என்று அல்ல.

“என் ஆதாரம் எது?”

என்ற பணிவு.

5. “சொல்லிய பாட்டின் பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்” இதுதான் சிவபுராணத்தின் கடைசி பெரிய instruction.

கவனியுங்கள்.

மாணிக்கவாசகர்:

“பாடலை சொல்லுவார்”

என்று மட்டும் சொல்லவில்லை.

அதற்கு நடுவில் மிகப் பெரிய condition:

“பொருள் உணர்ந்து.”

தமிழ் இணையக் கல்விக்கழக உரை இதை நேரடியாக “பொருளை அறிந்து துதிப்பவர்” என்று விளக்குகிறது; TVA-வின் மற்றொரு சைவ இலக்கியப் பாடப்பகுதியும் சிவபுராணத்தை பொருள் உணர்ந்து வழிபடுதலே இறுதி பயனோடு தொடர்புடையதாகக் குறிப்பிடுகிறது.

இதன் பொருள் என்ன?

Teacher ஒரு formula எழுதுகிறார்:

Area = length × breadth

Student அதை 100 முறை மனப்பாடம் செய்கிறான்.

Teacher rectangle கொடுத்து:

“Area கண்டுபிடி.”

Student:

“Area = length × breadth… Area = length × breadth…”

😄

Formula தெரியும்.

Meaning தெரியவில்லை.

அப்படியானால் learning complete-ஆ?

இல்லை.

அதேபோல்:

“நமச்சிவாய வாழ்க”

என்று ஆயிரம் முறை சொல்லலாம்.

ஆனால்:

“என் நெஞ்சில் நீங்காதான்”

என்ன?

“அவன் அருளாலே”

என்ன?

“பாசமாம் பற்றறுத்து”

என்ன?

“பொய் கெட்டு மெய்யானார்”

என்ன?

என்று வாழ்க்கையோடு இணைக்கவில்லை என்றால்:

இன்னும் முதல் படி.

இதுதான் “பொருள் உணர்ந்து சொல்லுவார்” என்பதன் extraordinary importance.

ஒருவர் சொல்கிறார்:

“Sorry.”

Words correct.

ஆனால் meaning இல்லை.

மற்றொருவர்:

“நான் செய்தது உன்னை காயப்படுத்தியது. எனக்கு புரிகிறது. மன்னிக்கவும்.”

Same category of word.

ஆனால்:

உள்ளுணர்வு வேறு.

அதேபோல்:

Sacred words + inner meaning

அவை ஒன்றாக வந்தால் experience மாறுகிறது.

6. “செல்வர் சிவபுரத்தின் உள்ளார் சிவன் அடிக் கீழ்”

இங்கு “செல்வர்” என்பது money-rich ஆகிவிடுவார்கள் என்று பொருள் அல்ல.

செல்வர் = சென்று அடைவார்கள்.

ஒரு beginner:

“எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.”

ஒரு true scholar:

“இந்த field-ல் இன்னும் எவ்வளவு இருக்கிறது!”

என்று சொல்வார்.

அறிவு வளர்ந்தது.

ஆனால் ego?

குறையலாம்.

மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிகப் பாதையும் இதே direction:

More realization → More surrender.

Teacher ஒரு poem கொடுக்கிறார்.

Student முழுவதும் memorize செய்கிறான்.

Teacher:

“இந்த poem என்ன சொல்கிறது?”

Student:

“தெரியாது miss… ஆனா full poem சொல்லுவேன்.”

😄

Teacher சொல்கிறார்:

“மனப்பாடம் நல்லது. இப்போ meaning புரிஞ்சுக்கோ.”

அதேபோல் சிவபுராணத்தின் final instruction:

“பாடம் தெரிந்தால் மட்டும் போதாது; பாடலின் பொருள் உயிரில் இறங்க வேண்டும்.” இந்தப் பாடலை இன்று எப்படி Practice செய்வது?

ஒரு நாளில் ஒரு வரி மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

“அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி.”

அன்று கேள்வி:

“என் வாழ்க்கையில் நான் தனியாக சாதித்தேன் என்று நினைக்கும் விஷயங்களுக்குப் பின்னால் யார் யார் உதவி இருக்கிறது?”

மற்றொரு நாள்:

“பாசமாம் பற்றறுத்து.”

கேள்வி:

“நான் care செய்கிறேனா, control செய்கிறேனா?”

மற்றொரு நாள்:

“பொய் கெட்டு மெய்யானார்.”

கேள்வி:

“என்னுடைய எந்த belief fact அல்லாமல் assumption ஆக இருக்கலாம்?”

அப்போது:

திருவாசகம் reading material அல்ல — daily reflection practice ஆகிறது. சிவபுராணத்தின் மிகப்பெரிய Lesson என்ன?

ஒரே sentence-ல் சொன்னால்:

“உலகம் முழுவதும் ஓடி, பல பிறவிகளிலும் பல பற்றுகளிலும் களைத்த உயிர், இறுதியில் அருளால் உள்ளே திரும்பி, பொய் நீங்கி மெய்யை உணர்ந்து, அன்பிலும் பணிவிலும் இறைவனின் திருவடியை அடைகிறது.”

இன்னும் ஆழமாக

சிவபுராணம் சொல்லும் பயணம்:

“God exists”

என்ற ஒரு belief-ஐ மட்டும் கற்றுக்கொடுப்பது அல்ல.

மாறாக அது தொடர்ந்து கேட்கிறது:

உன் மனம் எங்கே ஓடுகிறது?

உன்னை என்ன கட்டியுள்ளது?

நீ எதை ‘நான்’ என்று நினைக்கிறாய்?

எந்த ஆசை மீண்டும் மீண்டும் உன்னை இழுக்கிறது?

எதை நிரந்தரம் என்று தவறாகப் பற்றுகிறாய்?

உன்னுள் வஞ்சம் இருக்கிறதா?

அன்பு இருக்கிறதா?

அருளை உணருகிறாயா?

தெரியாததை ஏற்கும் பணிவு இருக்கிறதா?

இறுதியில்:

“பொருள் உணர்ந்தாயா?”

என்று கேட்கிறது.