இந்த வரிகளைப் பார்த்தவுடன் சிலர்:
“மாணிக்கவாசகர் evolution பற்றி அன்றே சொல்லிவிட்டாரா?”
என்று கேட்கலாம்.
பதில்: நேரடியாக அப்படிச் சொல்லக்கூடாது.
இந்தப் பாடல் முதன்மையாக சைவ ஆன்மிகத்தின் பிறவி–வினை–விடுதலை சிந்தனை பற்றி பேசுகிறது.
Modern biological evolution என்பது தலைமுறைகள் கடந்து மரபுரிமை வேறுபாடுகள் சேர்வது, natural selection போன்ற செயல்முறைகள் populations-ஐ மாற்றுவது பற்றிய அறிவியல் கோட்பாடு. National Academies விளக்கத்தில் evolution என்பது “descent with modification”; மரபுரிமை வேறுபாடுகள் தலைமுறைகள் கடந்து சேர்ந்து populations முன்னோர்களிலிருந்து மாறுகின்றன.
ஆனால் மாணிக்கவாசகரின் பட்டியலில்:
புல்,
மரம்,
மிருகம்,
மனிதன்
மட்டுமல்ல.
பேய், கணங்கள், அசுரர், முனிவர், தேவர் என்ற ஆன்மிக/புராண நிலைகளும் வருகின்றன. அதனால் இதை Darwinian biological sequence என்று வாசிப்பது பொருந்தாது. இது கர்மப் பிறவிகளின் பெரும் பரப்பை கவிதையாகச் சுட்டும் ஆன்மிக மொழி என்று புரிந்துகொள்வதே சரியான அணுகுமுறை.
1. “புல் ஆகி, பூடு ஆய், புழு ஆய், மரம் ஆகி”
மாணிக்கவாசகர் மிகச் சிறிய உயிர்நிலைகளிலிருந்து தொடங்குகிறார்.
புல்
நாம் நடந்து செல்லும்போது கூட கவனிக்காமல் மிதித்துவிடும் அளவுக்கு சாதாரணமானது.
பூடு
பழந்தமிழ் பயன்பாட்டில் சிறு தாவர வகையைக் குறிக்கும் சொல்லாக இவ்விடத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது; “புல் பூண்டு” என்ற பழைய சொல்லமைப்பிலும் “பூடு/பூண்டு” தாவரத்தைச் சுட்டுகிறது.
புழு
சிறிய உயிர்.
மரம்
அதே தாவர உலகில் பெரிய, நீண்டகாலம் நிலைத்து நிற்கும் வடிவம்.
ஏன் இப்படித் தொடங்குகிறார்?
ஒரு king-ஆகவும்,
ஒரு scholar-ஆகவும்,
ஒரு human-ஆகவும்
தொடங்கவில்லை.
புல்லில் தொடங்குகிறார்.
இதில் ஒரு பெரிய humility இருக்கிறது:
“நான் இப்போது மனிதன் என்பதால் மட்டும் என்னை பிரபஞ்சத்தின் centre என்று நினைக்க வேண்டாம்.”
ஆன்மிகப் பார்வையில் உயிரின் பயணம் நம்முடைய இப்போதைய உடலைவிட மிகப் பெரியதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
Modern Life Connection — Status Ego
ஒருவர் சொல்கிறார்:
“நான் CEO.”
“நான் professor.”
“நான் doctor.”
“நான் பெரிய மனிதன்.”
மாணிக்கவாசகர் ஒரே வரியில் அந்த ego-வை கலைக்கிறார்:
“புல்லாகி…”
அதாவது spiritual message:
இப்போது உனக்கு இருக்கும் identity நிரந்தர identity அல்ல.
இன்று:
பதவி.
நாளை:
ஓய்வு.
இன்று:
அழகு.
நாளை:
வயது.
இன்று:
power.
நாளை:
மற்றொருவரிடம்.
இதனால்:
“நான் யார்?” என்ற கேள்வி பதவியை விட ஆழமாகிறது. 2. “பல் விருகம் ஆகி, பறவை ஆய், பாம்பு ஆகி” “பல் விருகம்”
பலவகை மிருகங்கள். தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம் “விருகம் = மிருகம்” என்று குறிப்பிட்டே விளக்குகிறது.
பின்னர்:
பறவை
வானில் பறக்கும் உயிர்.
பாம்பு
தரையில் ஊர்ந்து செல்லும் உயிர்.
ஒரே வரியில்:
நிலம் → வான் → ஊர்வு
என்று பல உயிர்வடிவங்களை அவர் சேர்க்கிறார்.
ஒரு beautiful observation
மனிதன் உலகத்தைப் பார்க்கும்போது:
“இது useful animal.”
“இது dangerous animal.”
“இது beautiful bird.”
“இது disgusting insect.”
என்று value கொடுக்கிறான்.
ஆனால் nature-க்கு?
ஒவ்வொரு உயிரும் அதன் சூழலியல் அமைப்பில் ஒரு இடத்தை வகிக்கிறது.
இந்த biological observation-ஐ இந்தப் பாடலுடன் ஒரு modern bridge ஆக மட்டும் பார்க்கலாம்; மாணிக்கவாசகர் ecological science கற்பிக்கிறார் என்று அர்த்தமல்ல.
அதுவும் cycle-க்குள் தான்.
என்ற spiritual point-ஐ வெளிப்படுத்துகிறார்.
அவருக்கு இறுதி இலக்கு:
better birth அல்ல.
Birth-cycle-ஐத் தாண்டிய வீடு.
அதற்கான அடுத்த வரிகளில்தான்:
“மெய்யே உன் பொன்னடிகள் கண்டு இன்று வீடுற்றேன்”
என்று பெரிய turning point வருகிறது.
Game-ஐ விட்டு வெளியே வந்தது அல்ல.
இதைக் கொண்டு இந்தப் பாடலை மிக எளிதாக விளக்கலாம்.
புல்,
புழு,
பறவை,
மனிதன்,
தேவர்…
Levels வேறு.
ஆனால் மாணிக்கவாசகரின் ஆன்மிக பார்வையில்:
Cycle இன்னும் முடிவடையவில்லை.
அதனால்தான்:
“இளைத்தேன்.”
ஒரே desire, fear, anger, comparison pattern-ல் மீண்டும் மீண்டும் சுற்றினால்:
உடல் ஒரே பிறவி இருந்தாலும் மனம் ஒரே cycle-ஐ நூறு முறை வாழலாம்.
அதை உணர்ந்த இடத்தில் மாற்றத்திற்கான வாய்ப்பு வருகிறது.
சைவ சித்தாந்தப் பார்வையில் உயிர் வினைப்பந்தத்தால் பல்வேறு பிறவிகளில் உழல்கிறது; அவற்றால் களைத்த உயிர் இறுதியில் இறையருளால் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை நாடுகிறது. இந்தப் பகுதியின் “எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்” என்பதே அந்த ஆழ்ந்த ஏக்கத்தின் மையம்.
இன்று இந்தப் பாடல் நமக்குக் கேட்கும் கேள்வி
மாணிக்கவாசகருடைய literal பிறவிச் சிந்தனையைத் தாண்டி நமது இன்றைய வாழ்க்கையில் கேளுங்கள்:
“நான் எந்த cycle-ல் சுற்றுகிறேன்?”
Money cycle?
Approval cycle?
Anger cycle?
Relationship cycle?
Social-media cycle?
Comparison cycle?
Fear cycle?
“எத்தனை முறை இதையே repeat செய்யப் போகிறேன்?”
சில நேரங்களில் transformation:
“இதுதான் தவறு”
என்று தெரிந்தால் ஆரம்பிக்காது.
அது:
“போதும்.”
என்று உள்ளம் உண்மையாகச் சொன்னபோது ஆரம்பிக்கிறது.
மாணிக்கவாசகரின் அந்த:
“போதும்”
என்பதற்கான கவிதைச் சொல்:
“இளைத்தேன்.”
“உயர்ந்த வடிவம் பெறுவது மட்டும் விடுதலை அல்ல; சுழற்சியே முடிவடைவதுதான் விடுதலை என்று மாணிக்கவாசகர் கேட்க வைக்கிறார்.”
இன்னும் ஆழமாக:
“வடிவங்கள் மாறின; அனுபவங்கள் மாறின; நிலைகள் மாறின; ஆனால் தேடல் முடிவடையவில்லை. இறுதியில் உயிர் சொன்னது — ‘எம்பெருமான், இளைத்தேன்.’”
“என் வாழ்க்கையில் வடிவம் மட்டும் மாறி, அடிப்படையில் மீண்டும் மீண்டும் நடந்து கொண்டிருக்கும் cycle எது?”
இங்கே “விருகம்” = மிருகம், “தாவரம்” = நிலைபெற்று நிற்பவை, “சங்கமம்” = இயங்குபவை என்ற விளக்கத்தையும் தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகப் பாடப்பகுதி தருகிறது.
இப்பாடத்தின் பகுதிகள்